Η Μόσχα «χάνει πύργους» στη διεθνή σκακιέρα

πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να συνεχίζεται επειδή έτσι επιθυμεί πια η Μόσχα, ωστόσο σε άλλα μέτωπα τα πράγματα δεν φαίνεται να πηγαίνουν ακριβώς όπως θα ήθελε η πλευρά του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ο Ρώσος ηγέτης «δεν κατάφερε να προστατεύσει τους συμμάχους του στη Βενεζουέλα και στο Ιράν», γράφει χαρακτηριστικά το Politico, υποστηρίζοντας ότι κάποια από τα μεγαλεπήβολα σχέδια που προωθούσε ο Πούτιν στη διεθνή σκηνή πλέον «τελειώνουν».

«Το παγκόσμιο δίκτυο συμμάχων, στην οικοδόμηση του οποίου ο Πούτιν αφιέρωσε δύο δεκαετίες, φαίνεται να καταρρέει», σημειώνεται στην ίδια ανάλυση.

Υπενθυμίζεται, άλλωστε, ότι πριν από τον Νικολάς Μαδούρο, που ανετράπη με αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα, και τον κύκλο του Χαμενεΐ, που δοκιμάζεται πια στο Ιράν, είχε ανατραπεί κι ένας άλλος σύμμαχος της Μόσχας: ο Μπασάρ αλ Ασαντ στη Συρία τον Δεκέμβριο του 2024.

Η αντίθεση είναι σχεδόν σοκαριστική: Ο Μαδούρο βρίσκεται πλέον στις φυλακές του Μπρούκλιν στη Νέα Υόρκη, όπου δικάζεται ως «ναρκοτρομοκράτης». Μόλις τον περασμένο Μάιο, ωστόσο, ο ίδιος είχε μεταβεί στη Μόσχα για να δώσει το «παρών» στις εκδηλώσεις για την Ημέρα της Νίκης.

«Πριν από μόλις έναν χρόνο, ο Πούτιν υπέγραψε μια 20ετή συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας με την Τεχεράνη. Τώρα το ιρανικό καθεστώς –το οποίο προμήθευσε τη Ρωσία με μη επανδρωμένα αεροσκάφη Shahed για τον αγώνα της στην Ουκρανία– κινδυνεύει να ανατραπεί από διαδηλωτές, τους οποίους ο Τραμπ έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να υπερασπιστεί ακόμη και με στρατιωτική επέμβαση», γράφει το Politico.

Κάποιοι υποστηρίζουν πια, με φόντο τις τελευταίες εξελίξεις, ότι όσα παρουσιάζονταν από τη Μόσχα ως «συμμαχίες» στη διεθνή σκηνή, δεν είχαν επί της ουσίας συμμαχική υπόσταση.

«Ούτε η Βενεζουέλα ούτε το Ιράν αποτελούν μέρος κάποιας ρωσικής αυτοκρατορίας», σημειώνει ο Ρώσος πρώην διπλωμάτης Μπόρις Μποντάρεφ. Μετά την εισβολή στην Ουκρανία, «ήταν σημαντικό [για τη Ρωσία] να δείξει ότι δεν ήταν μόνη, αλλά αυτό είναι προπαγάνδα», προσθέτει.

Η Ρωσία και το Ιράν «δεν είναι πραγματικά σύμμαχοι». «Είναι στρατηγικοί εταίροι εξ ανάγκης, επειδή δεν έχουν άλλες επιλογές», σχολιάζει ο αναλυτής Νικίτα Σμάγκιν.

Στον αντίποδα, ωστόσο, υπάρχουν φωνές που επιχειρούν να υποβαθμίσουν αυτές τις απώλειες. Σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν, το Κρεμλίνο δεν ενδιαφέρεται πια τόσο για τις εξελίξεις στη Συρία, στο Ιράν και στη Βενεζουέλα, επειδή έχει άλλες προτεραιότητες (βλ. Ουκρανία). Σύμφωνα με την ίδια άποψη, η απαξιωτική προς το διεθνές δίκαιο στάση που έχει πια υιοθετήσει ο Ντόναλντ Τραμπ δείχνει ότι η Μόσχα «έκανε καλά» που εισέβαλε στην Ουκρανία.

Αλλά ακόμη και οι εξελίξεις στο Ουκρανικό θα έπρεπε, κατά κάποιους, να προβληματίζουν τη Μόσχα.

Αυτό που υποτίθεται ότι θα ήταν μια ολιγοήμερη στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία έχει πια μετατραπεί σε μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς. Κατά τη διάρκεια της σχεδόν τετραετούς εκστρατείας της στην Ουκρανία, η Μόσχα έχει καταλάβει μόνον ένα κομμάτι της χώρας, αλλά με βαρύ κόστος λόγω των απωλειών σε ανθρώπινο δυναμικό και των κυρώσεων. Ενδεικτικά, αυτόν τον μήνα, περίπου 600.000 Ρώσοι έμειναν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα στο Μπέλγκοροντ, έπειτα από ουκρανική πυραυλική επίθεση.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, λίγες ημέρες αργότερα, οι Αμερικανοί προχώρησαν στην κατάσχεση ενός υπό ρωσική σημεία τάνκερ στον βόρειο Ατλαντικό…

Με πληροφορίες από Politico