Μια συζήτηση που έμοιαζε με συνέντευξη, με τον Ιωάννη Παρασκευάκο

Φωτο: Από αριστερά: Ιωάννης Παρασκευάκος, Χρήστος Μαλασπίνας

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΛΑΣΠΙΝΑ

Κυριακή μεσημέρι, στον 3^ο όροφο του Πύργου του Πειραιά, να ατενίζεις το πρώτο λιμάνι της χώρας είναι ό,τι χρειάζεται για “αμπελοφιλοσοφίες” ανάμεσα σε δυο ρουφηξιές ελληνικού καφέ! Κάποιοι που μας άκουγαν στην πολύβουη καφετέρια θα νόμιζαν πως επρόκειτο για συνέντευξη. Η αλήθεια είναι πως επρόκειτο για συζήτηση που έμοιαζε με συνέντευξη…

Κάπως έτσι ξεκίνησε η συνομιλία με τον Ιωάννη Παρασκευάκο, καταγραμμένη σ΄ ένα κινητό τηλέφωνο εν μέσω οχλαγωγίας και μουσικής υπόκρουσης που ενοχλούσε, δεν ηρεμούσε το νευρικό σου σύστημα .

Ο Γιάννης Παρασκευάκος, γνωστός Πειραιώτης και δραστήριο μέλος της τοπικής -και όχι μόνο- κοινωνίας έχει ενδιαφέρουσες απόψεις. Το θέμα της συνομιλίας -ίσως και εξ αφορμής της παρουσίας μου-   το έθεσε μόνος του αναφερόμενος στον Απόδημο Ελληνισμό και στην ανάγκη «να τον βάλουμε πάνω σε σωστές βάσεις, να μάθουμε τι είναι Απόδημος Ελληνισμός. Που βρίσκεται ο Απόδημος Ελληνισμός. Και τι σημαίνει Απόδημος Ελληνισμός για την μητέρα πατρίδα, την Ελλάδα».

Ωστόσο, πριν να δούμε το τι είναι Απόδημος Ελληνισμός και τι σημαίνει για την Ελλάδα, ας δούμε λίγο εκτενέστερα ποιος είναι ο Γιάννης Παρασκευάκος! Ο ίδιος δηλώνει «ως κατά περιπτώσεις εκπρόσωπος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιά. Συμμετέχων στην Κεντρική Ένωση Επιμελητηρίων,  καθώς και στο περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής. Εκπρόσωπος σε πάρα πολλά θέματα σε Πρεσβείες και Συνέδρια  υψηλού ενδιαφέροντος που αφορούν και την Οικονομία και την Εθνική Άμυνα. Συμμετέχει  σε δύο Ινστιτούτα  στο ΕΛΙΣΜΕ (  Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών)  και το ΙΣΜΕ ( Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών Ελλάδος)  «το οποίο παραπέμπει σε πολύ βαθιά γνώση των θεμάτων».

Όσο και να το θέλαμε, δεν αποφύγαμε την πεπατημένη μέθοδο. Ρωτήσαμε: Πώς βοηθάει ο Απόδημος Ελληνισμός την Ελλάδα; «Μπορούμε να συνεισφέρουμε στην πατρίδα μας στα εθνικά ζητήματα και οράματα  με γνώση της ιστορικότητας της πατρίδας μας. Γιατί δεν είναι μόνο η ιστορικότητα.  Έχουμε και την Οικονομία μας. Έχουμε και τον Πολιτισμό μας. Άρα για τα παιδιά που ξενιτεύτηκαν και λείπουν από την Ελλάδα πρέπει να ακουμπήσουμε το γιατί φύγανε από την πατρίδα…»

Και έτσι ξαναπιάσαμε το θέμα του Απόδημου Ελληνισμού, από την αρχή!  Στην πραγματική του βάση…

«Αν θεωρήσουμε ότι η μεγαλύτερη κοινότητα Αποδήμου ελληνισμού βρίσκεται στις ΗΠΑ, υπάρχουν βεβαίως μεγάλα τμήματα και στην Αυστραλία,  υπάρχουν και στην Γερμανία,  υπάρχουν και στην Αφρική, στην Αλεξάνδρεια οι οποίες Κοινότητες, όμως, δεν έχουν συντονιστικό όργανο  και όποτε έγινε απόπειρα να δημιουργηθεί δεν ήτανε προς όφελος του Παγκόσμιου Ελληνισμού,  αλλά ο καθένας έβαζε μπροστά τα μικροσυμφέροντά του. Οι ηγήτορες της Ελλάδος ανέλαβαν τα θέματα του Αποδήμου Ελληνισμού και μέσω του εκάστοτε Υφυπουργού με αρμοδιότητα τον  απόδημο ελληνισμό και την ΓΓΑΕ επεδίωξαν να τα αναδιοργανώσουν εκ βάθρων ώστε να παραχθούν ιδανικά αποτελέσματα…»

Το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) δεν ήτανε μία οργάνωση  που θα μπορούσε, εάν την άφηναν  να γίνει το συντονιστικό Όργανο του Απόδημου Ελληνισμού; Ρωτήσαμε. «Σαφώς συμφωνώ και διαφωνώ ταυτόχρονα,  γιατί όταν ενεπλάκησαν τα οικονομικά ζητήματα τότε τα πράγματα αλλάξανε.  Εκεί υπήρξαν θέματα».

Παρεμβαίνοντας, ας μου επιτραπεί,  το ΣΑΕ ως ένας ανεξάρτητος φορέας που θα συνένωνε  τους απανταχού ομογενείς  και θα είχε εκπροσώπηση στην Ελλάδα  και θα είχε ρόλο και λόγο και όχι μόνο συμβουλευτικό δεν  θα μπορούσε να συντονίσει και για τα εθνικά μας θέματα; Τέτοιο, όμως, τελικά δεν υπήρξε το ΣΑΕ. Συμφωνείτε;

Συμφωνούντος του κ. Παρασκευάκου φθάσαμε στο εάν και στο γιατί πρέπει να  ξανασυσταθεί το ΣΑΕ. «Ναι, να ξαναγίνει», συμφώνησε, και πρόσθεσε: «Από τα λάθη μας, έχουμε μάθει;» Λέτε; Δηλαδή στο νέο ΣΑΕ θα παρακαμφθεί η αδυναμία ότι από ιδρύσεώς του δεν υπήρξε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, και γι αυτό χρειάστηκε να συσταθεί και άλλη οργάνωση, το «Ιδρυμα Απόδημου Ελληνισμού», με έδρα τη Θεσσαλονίκη για να λειτουργήσει οικονομικά το ΣΑΕ; «Κάτι που επενέργησε ως άλλοθι για οικονομικές δυσπραγίες…»

Το ΣΑΕ είχε, όμως, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια, απέναντί του και την Εκκλησία στο ρόλο που αυτή διαδραματίζει.  Και πρέπει να πούμε πως η Εκκλησία μπορεί να παρέμβει σε πράγματα θετικά αλλά και αρνητικά. «Η Εκκλησία είναι σαφώς ένας συνδετικός κρίκος  του παγκόσμιου ελληνισμού». Με ένα πήδο βρεθήκαμε στην Αφρική και στον πολύ σημαντικό ρόλο που μπορεί να παίξει στα διεθνή δρώμενα «Υπάρχει η Κένυα. Η Κένυα έχει  πολύ ελληνισμό και στρατηγικά για την  Ελλάδα είναι σημείο κεντρικό να  φθάσει κανείς και προς την Ερυθρά Θάλασσα,  να πάει και προς τον Ατλαντικό, να κάνει δικτύωση από τη νότιο Αφρική  και από κει να ελέγξει μέχρι και τη Λιβύη.  Κανένα άλλο μέρος δεν μπορεί να το προσφέρει αυτό γιατί εκεί έχουμε και Χριστιανικό στοιχείο». Η εκκλησία, λοιπόν, μπορεί να παίξει ένα ρόλο «αλλά μην ξεχνάμε υπάρχει η Συρία, Ο Λίβανος, η Λιβύη και πρέπει όλοι αυτοί οι κρίκοι να συνδεθούν.  Αυτό θέλει μεγάλες προσωπικότητες, που να ξέρουνε πως να διαχειριστούν προβλήματα».

Και πως θα γίνουν όλα αυτά; Άποψη του συνομιλητή μας είναι πως «πρέπει να πάμε στη βάση. Ποια είναι η βάση; Η Φιλική Εταιρία! Αν δεν πας εκεί στη βάση δεν πρόκειται ποτέ να εμβαθύνεις στα καθέκαστα», λέει. «Το όραμα του ελληνισμού είναι εκεί. Δεν θα υπήρχε ελληνισμός εάν δεν υπήρχε Φιλική Εταιρεία. Αυτοί πήγαν στην Ουγγαρία, στην Αυστρία  στην Γερμανία, ακόμη στην Αγγλία στη Γαλλία και στη Ρωσία!  Στην Κωνσταντινούπολη, στη Ρουμανία παντού!» Ποιοι; Οι Φιλικοί γνωρίζουν την πορεία του παγκόσμιου ελληνισμού. Άρα πως θα πας Θεσσαλονίκη; για τσιφτετέλια μόνο; «Εάν τα γνώριζαν αυτά δεν θα σπαταλούσαν χρήμα και χρόνο. Οι Απόδημοι το ήθελαν το ΣΑΕ και το υποστήριξαν.  Αλλά απογοητεύτηκαν. Και ήταν φυσικό».

Επιστρέφουμε από κει που λοξοδρομήσαμε, «χωρίς όραμα δεν κρατάς τα παιδιά στον τόπο τους. Πρέπει να αναδιοργανωθούμε, όλα από την αρχή  και κυρίως μερικοί Έλληνες  οι οποίοι έχουνε το θάρρος και την αγάπη για την πατρίδα, να τη διοχετεύσουνε  με στρατηγική και όχι μόνο με το συναίσθημα στα παιδιά.  Το συναίσθημα δεν είναι πάντα καλός σύμβουλος…»

Καλός σύμβουλος δεν είναι πάντα και η συνήθεια κάποιων πραγμάτων, όπως π.χ. η Παρέλαση. Σημασία έχει το αποτέλεσμα αυτού που κάνουμε. «Η 25^η Μαρτίου είναι παρέλαση;  Να βγούμε φωτογραφίες, να εκφωνήσουμε έναν δεκάρικο για προσωπική μας ανάδειξη; Εάν δεν πάνε αυτά στη θέση τους δεν πρόκειται να κάνουμε τίποτα».

Οι Ελληνοαμερικανοί  να τα βάλουν κάτω και να αναπροσαρμόσουν αυτά που έχουν -όχι την προσωπική ανάδειξη αλλά την εθνική και η οποία  έχει ένα όραμα που πρέπει και αυτοί να το κατανοήσουν. «Ότι, δηλαδή,  έχουν πάρει την ελληνική σημαία από την Ελλάδα και την πάνε οπουδήποτε στον κόσμο. Αλλά είναι ελληνική σημαία. Παίρνουν την ελληνική ιστορία και την  πάνε οπουδήποτε στον κόσμο, αλλά είναι η ελληνική Ιστορία.  Η μητέρα πατρίδα.  Παίρνουν τη γλώσσα και την  πηγαίνουν  σε όλο τον κόσμο, άσχετα που την έχουν «γκρεκοποιήσει» και δεν μιλάει κανείς πλεον σωστά ελληνικά…»

Να θέλουν να είναι Έλληνες, να μιλούν και να γράφουν σωστά ελληνικά. Αυτό πρέπει. « Όπως ο Γιάννης ο Κορίνθιος έκανε την Παγκόσμια Ημέρα  ελληνικής Γλώσσας και συγχαρητήρια που πρωτοστάτησε σε αυτό. Δεν μπορούν, επομένως, οι οργανώσεις μας να μην χρησιμοποιούν την ελληνική γλώσσα και πολλά έγγραφα να είναι στα αγγλικά οι δε ηγήτορες να μην ομιλούν -να μην γνωρίζουν θα έλεγα καλύτερα- ελληνικά! .

Μήπως και οι πρόεδροι των οργανώσεων θα έπρεπε να μιλούν ΟΛΟΙ την ελληνική γλώσσα; Αυτονόητο το ερώτημα. Ή ακόμη καλύτερα, μήπως η γνώση ελληνικών θα έπρεπε να είναι προϋπόθεση για να εκλεγούν πρόεδροι; «Ε, ακριβώς!  είναι βασικός κανόνας αυτός. Εγώ το έθεσα στην ΑΗΕΡΑ και σε πολλά επίπεδα, δεν είναι ότι δεν έχω κάνει κάτι. Δεν μπορώ να το επιβάλω, όμως. Οι άλλοι έχουν την ευθύνη αυτή: σας το υπέδειξα. Εσείς τι κάνατε; Στο μέλλον μπορεί και να απολογηθούν γι’  αυτό στην ιστορία που δεν το έκαναν. Εγώ το χρέος μου, το έκανα».

«Να πω ακόμη ότι και τα χρήματα που στέλνουμε εκεί, στην Αμερική, διαχρονικά, από τις συνδρομές κλπ. τα στέλνουμε για να γίνονται κάποια πράγματα προς όφελος του ελληνισμού. Με την ευκαιρία να πω ότι ελληνισμός είναι γνώση. Αν δεν ξέρεις, δεν έχεις όραμα, δεν έχεις ιστορικότητα.  Αν δεν ξέρεις από  Οικονομία  τότε κακώς ανακατεύεσαι με αυτά».

«Η παγκόσμια νεολαία, οι Έλληνες και τα ελληνόπουλα, κορίτσια και αγόρια, να είναι σύνδρομοι στις απόψεις αυτές του οράματος. Το έχουμε ανάγκη, να μιλάνε τα ελληνικά τους, να πηγαίνουν σε ελληνικά σχολεία, να ξέρουν την ιστορία των προγόνων τους η οποία είναι μια ιστορία που μελετάται από όλους τους ξένους όχι, όμως, δυστυχώς, και από τους Έλληνες!»

Ξέρετε… «Ναι, ξέρω πρέπει και το ελληνικό κράτος να διαθέτει τα ανάλογα κονδύλια για εκπαιδευτικό προσωπικό στα ελληνικά σχολεία του εξωτερικού, να έχουμε βιβλία,  αίθουσες διδασκαλίας,  να ενδιαφερθούν για νέα σχολεία για «τσάρτερς» που τα πληρώνουν οι Αμερικανοί, έχουν και αλλοδαπούς μαθητές, και δημιουργούν, έτσι και φιλέλληνες».

Τι μπορείς να αντιτείνεις; «Είναι εκ των ων ουκ άνευ να έχουμε έναν τεράστιο ελληνισμό και μία ελεύθερη πατρίδα. Τουλάχιστον σ’  αυτό το θέμα της Παιδείας να μην παρεμβαίνει η πολιτικολογία. Να έχουμε τους δασκάλους, έτσι έχεις όραμα».

«Διότι αυτό που κάνανε οι πρώτοι Έλληνες της Αμερικής που ήλθανε και δώσανε την ψυχούλα τους, την ίδια τους τη ζωή για την ελευθερία της πατρίδας, και στους Βαλκανικούς πολέμους και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και σε κάθε περίπτωση, ήλθαν και συνέδραμαν την μαμά Ελλάδα».

Το ίδιο έκαναν και οι Φιλικοί για να λευτερωθεί η Ελλάδα. «Σήμερα, αν ρωτήσουμε τους νέους που ζουν στην ξενιτιά  αν χρειασθεί,  θα έρθετε να πολεμήσετε για την Ελλάδα, την μητέρα -πατρίδα; Απαντώ εγώ γι αυτούς: Όχι,  δεν θα έρθουν γιατί εμείς δεν τους δίνουμε να καταλάβουν ποιο είναι το διακύβευμα, ποιο είναι το όραμα. Το όραμα δεν είναι η παρέλαση»…

«Όταν δεν υπάρχει το όραμα, όταν δεν διαβάζουμε Περικλή υπερ βωμών και εστιών, για τους Πέρσες λέω, να τους εξηγήσουμε, καλός και χρήσιμος είναι ο «Κίμων», όπως καλή είναι και η νέα Πρέσβης της Αμερικής στην Ελλάδα.  Για πρώτη φορά βλέπουμε την διπλωματία των ΗΠΑ να προσεγγίσει καλά από τη λαϊκή βάση μέχρι επάνω και η προσωπικότητά της θα αναδείξει πράγματα εν μέσω ενός τυφώνα. Ρωσσο-ουκρανικός πόλεμος, στο Ιράν, στα Βαλκάνια εάν δεν τα διαχειρισθεί και νέα βόμβα μπορεί να σκάσει στα χέρια της».

Γεωστρατηγικά, οι Αμερικανοί μέσω του ΝΑΤΟ μας έχουν ως χώρα που μπορεί να ελέγχει τον βαλκανικό αέρα; Και τι κάνουμε; «Δεν χειροκροτάμε εύκολα, δεν λυπόμαστε εύκολα. πρέπει, όμως, να συμμετέχουμε στις δράσεις αυτού του επιπέδου».

Αλήθεια, πως σχολιάζετε την νέα πρέσβειρα της Αμερικής, την κα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, θα ρωτούσαμε, αλλά μας πρόλαβε η απάντηση του κ. Παρασκευάκου: «Επειδή και ως Επιχειρηματίας, ασχολούμενος με τα του επιχειρηματικού Επιμελητηρίου και ως μέλος  των Ινστιτούτων που εγώ  είμαι και στην ΑΗΕΡΑ και στην  Αμερικανική Λεγεώνα,  είμαι υποχρεωμένος να ενημερώνομαι  στα τεκταινόμενα της κυρίας Πρέσβεως  είναι μία αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής  των ΗΠΑ. Φαίνεται ολοφάνερα ότι  για πρώτη φορά  υπάρχει τόσο λαϊκή προσβασιμότητα των ΗΠΑ  σε ό,τι αφορά την διπλωματία. Πρέπει δε  να συνειδητοποιήσουμε εδώ οι Έλληνες ότι  η συγκεκριμένη κυρία είναι  εισαγγελέας στην Αμερική.  Ο Πρόεδρος Τραμπ έκανε μία εξαιρετική Επιλογή βασιζόμενος και στην ψυχολογία του λαού και έστειλε τον άνθρωπο ο οποίος να είναι προσιτός στον κάθε έναν  και όχι εκείνος ο παγωμένος αγγλοσαξονικός τύπος.

Πράγματι, ευελπιστώ  ότι η νέα Πρέσβης έχει προσεγγίσει καλά  από τη λαϊκή βάση  και το επόμενο διάστημα πιστεύω ότι  η δημοτικότητά της θα αρθεί εκεί που είναι  και πρέπον ώστε να αναδείξει  πράγματα εν μέσω του προαναφερθέντος τυφώνα ώστε κάποια πράγματα να μην σκάσουν στα χέρια της. Υπάρχει ο πυροσβέστης που λέγεται ΗΠΑ. Είμαστε εμείς οι επιτηρητές μέσω του ΝΑΤΟ του Βαλκανικού χώρου, του αέρα της Αλβανίας ,του Μαυροβουνίου, της Βορείου Μακεδονίας, όπως λέγονται τώρα τα Σκόπια. Υπάρχει το Ιράν, η Παλαιστίνη και το Ισραήλ. Όλα αυτά συν την έλευση -που εγώ δεν πρέπει να το παρακάμψω- του  Αμερικανικού Αναπτυξιακού Προγράμματος. Πιστεύω ότι θα μπορέσουν να βοηθήσουν στα καινούργια δρώμενα την Ελλάδα».

Και να σκεφθεί κανείς ότι έχουμε και την Τουρκία λίγο πιο πάνω… Πως είμαστε στον Αμυντικό τομέα ; «Ακουμπάτε ένα σημείο το οποίο δεν έχει αναδειχθεί καλά-καλά.  Εγώ, όμως, από αυτά που μπορώ να παραθέσω,  έχω να πω -ναι και να αναρωτηθούν κάποιοι όσοι είναι αυτοί που μπορούν να  αναρωτηθούν-  επί του θέματος αυτού, του ΒΕLARA, δεν  μπορώ να εισχωρήσω περισσότερο του πρέποντος, θα ήθελα μόνο να πάνε να  ακουμπήσουνε την έννοια  διάλυσης της συμφωνίας μεταξύ της Γαλλίας και της Αυστραλίας όπου παρενέβει η Αμερική να δώσει τα 4 αυτά υποβρύχια δωρεάν  και να επιστρέψει ως αποζημίωση για τις μη πραγματοποιθείσες συμφωνίες 25 δις. Μπορούν επίσης να κοιτάξουν αυτά τα 25 δις. με παρέμβαση πάλι των ΗΠΑ να δουν τι απέγιναν.

” Εγώ ευχαριστώ τους Αμερικανούς  για ό,τι καλό κάνουν στην πατρίδα μου από το Σχέδιο Μάρσαλ και στη συνέχεια  για να υποστηρίξουν  την Ελλάδα που κάποιες χώρες από πάνω, από τα Βαλκάνια είχαν πρόθεση να εισβάλουν στην πατρίδα μου, να την καταλάβουν. Και σήμερα να είμαστε σύμμαχοι στην ΕΕ.  Στη Ρουμανία ή στα Σκόπια ή  στους Σέρβους είναι οι ΗΠΑ  που βάλανε το στήθος τους μπροστά  και βάλανε και τη γραμμή:  Εδώ είναι Ελλάς, μην ακουμπήσετε. Δεν είναι εχθροί μας οι Αμερικανοί. Είναι  φίλοι μας .

” Τώρα, αυτά τα σκάφη καλή επένδυση είναι, αλλά   να πράξουμε και μείς ό,τι μπορούμε ως είμαστε ως σύμμαχοι υποχρεωμένοι, και όπως είπε ο υπουργός μας, αυτά τα σκάφη δεν είναι για το Αιγαίο. Είναι, ας πούμε, για την Ερυθρά Θάλασσα που περνάνε και δικά μας πλοία…»

Κλείνοντας τη συνομιλία-συνέντευξη ο κ. Παρασκευάκος είχε την καλοσύνη να αναφερθεί και στον γράφοντα λέγοντας:

«Η δικιά σας προσπάθεια ως γνώστης  του Αποδήμου Ελληνισμού  να υπάρχει δράση  με ανθρώπους όπως είσθε εσείς,   να προΐστασθε γιατί αυτά τα ζητήματα του Αποδήμου  Ελληνισμού δεν είναι για τον καθένα είναι για γνώστες.  Να γνωρίζει ιστορία την οποία δεν την ξέρει ο καθείς. Και πρέπει να παραθέσω ότι  ο Χρήστος Μαλασπίνας ήτανε μέντορας γνώσεων και δικών μου  και δεν θα το αφαιρέσω ποτέ γιατί αυτός ήτανε  που μ’  έμαθε πολλά πράγματα για τον Απόδημο Ελληνισμό  με ενημέρωσε σε ό,τι του ζητούσα  και είμαι υπόχρεος να το παραθέσω σε  αυτή την αδελφική συνέντευξη».