Αφιέρωσε το βραβείο της στον αείμνηστο «Δάσκαλο της Αστόριας»

Η Τζόυ Πετράκου και ο μέντοράς, της αείμνηστος Τιμολέων Κόκκινος. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση.

Νέα Υόρκη.- «Σήμερα, με μεγάλη συγκίνηση, θέλω να αφιερώσω αυτή την τιμή σε έναν άνθρωπο που μας λείπει και που εγώ θα έχω πάντα στην καρδιά μου: τον κύριο Τιμολέοντα Κόκκινο», επεσήμανε κατά την διάρκεια της βράβευσής της η Τζόυ (Ευτυχία) Πετράκου, υπενθυμίζοντας στους ακροατές από την αμερικανική επικράτεια και τους εκπροσώπους του Υπουργείου Παιδείας την ρήση του Αριστοτέλη «Στους γονείς μου οφείλω το ζην, αλλά στον δάσκαλό μου το ευ ζην».

Η βράβευσή της, όπως έγραψαν οι «Αναμνήσεις», έλαβε χώρα κατά την διάρκεια της διαδικτυακής εκδήλωσης που διοργάνωσαν από κοινού το Γραφείο Παιδείας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αµερικής σε συνεργασία με την Ομοσπονδία Ελλήνων Εκπαιδευτικών Αμερικής και την Εταιρεία Ελληνικής Παιδείας Αμερικής για τον εορτασμό των Ελληνικών Γραμμάτων και των Τριών Ιεραρχών.

Η βράβευσή της είχε διττό χαρακτήρα. Ο πρώτος σχετίζονταν με την βράβευσή της ως εκπαιδευτικού και ως ιδρυτικού ηγέτη και ως διευθύντριας διαχείρισης των Ελληνικών Κλασσικών Σχολείων Τσάρτερ του Μπρούκλιν και του Στάτεν Άϊλαντ (Hellenic Classical Charter Schools), που όπως έγραψαν οι «Αναμνήσεις» εφέτος εορτάζουν τις δύο δεκαετίες αριστείας σε όλους τους τομείς.

Η προσφώνηση της Τζόυς ήταν πλημμυρισμένη από ταπεινοφροσύνη και υπερηφάνεια και αντί να μιλήσει για τα προσωπικά της επιτεύγματα μίλησε για τα επιτεύγματα των Ελληνικών Κλασσικών Σχολείων Τσάρτερ – ως φυτώρια από τα οποία αναδύεται η νεότερη γενιά των φιλελλήνων.

Η προσφώνησή της ήταν πλημμυρισμένη από ευγνωμοσύνη για τον αείμνηστο Δάσκαλο της Αστόριας Τιμολέοντα Κόκκινο, που όπως έγραψαν οι «Αναμνήσεις» απεβίωσε στις 24 Φεβρουαρίου 2025 σε ηλικία 92 ετών.

Αποτέλεσε παράλληλα ύμνο στο προπύργιο του Ελληνισμού, όπως είθισται να αποκαλούμε την κοινότητα του Αγίου Δημητρίου Αστόριας και το Σχολείο από όπου αποφοίτησε.

Πρόκειται για το σχολείο, όπου διδάχτηκε την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό και στο οποίο επέστρεψε για να υπηρετήσει για μια περίπου δεκαετία. Πρόκειται για το σχολείο, στο οποίο τόσο η ίδια, όσο και τα αδέλφια και οι συγγενείς της εμπιστεύτηκαν την παιδεία των παιδιών της.

«Ό,τι κάνω, το κάνω με τις αξίες που έμαθα από τους γονείς μου και το σχολείο μου. Ελπίζω όλα αυτά τα χρόνια να σας έκανα περήφανους — τους δασκάλους μου, την οικογένειά μου, την κοινότητά μας και όλους όσοι πίστεψαν σε εμένα», επεσήμανε η κ. Πετράκου για να τονίσει ότι «τώρα που είναι γιαγιά επιθυμεί το ίδιο για την εγγονή της.

«Και τώρα που είμαι και γιαγιά, θέλω το ίδιο για την εγγονή μου. Να μεγαλώσει με την ίδια αγάπη για την Ελλάδα, για την θρησκεία μας, την ίδια γλώσσα, τις ίδιες αξίες και την ίδια περηφάνια που έλαβα κι εγώ», ανέφερε εν μέσω χειροκροτημάτων η τιμώμενη.

Αναφερόμενη στον ρόλο των ελληνικών σχολείων τόνισε: «Όσο υπάρχουν ελληνικά σχολεία, Έλληνες δάσκαλοι, ελληνικές οικογένειες και Φιλέλληνες που αγαπούν τη γλώσσα, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ μακριά. Θα ζει στη γλώσσα μας, στην καρδιά μας και στα παιδιά μας».

Παραθέτουμε το πλήρες κείμενο της προσφώνησης της Τζόυς (Ευτυχίας) Πετράκου:

Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση και για την τιμή που μου κάνετε σήμερα.

Είναι πραγματικά συγκινητικό να βρίσκομαι εδώ μαζί σας. Σήμερα υπηρετώ ως Founding School Leader και Chief Operating Officer των Hellenic Classical Charter Schools στο Brooklyn και στο Staten Island.

Για μένα, το HCCS είναι συνέχεια όλων όσων έμαθα από μικρή: την ελληνική γλώσσα, την ιστορία μας, τις παραδόσεις μας και τις αξίες του Ελληνισμού. Εδώ και είκοσι χρόνια που γιορτάζουμε εφέτος, μεγαλώνουμε παιδιά με ήθος, σεβασμό, φιλότιμο και αγάπη για την Ελλάδα.

Είμαστε το πρώτο Ελληνοαμερικανικό δημόσιο charter school στη Νέα Υόρκη και το πρώτο ελληνικό charter σχολείο της Πολιτείας που έλαβε την τιμητική διάκριση «National Blue Ribbon School» από το Υπουργείο Παιδείας των ΗΠΑ.

Κάθε χρόνο οι μαθητές μας ξεπερνούν τη Νέα Υόρκη, την Πολιτεία και τις σχολικές περιφέρειες στα NYS Exams.

Είμαστε αριστούχα σχολεία, high-performing, αναγνωρισμένα από το NYS Education Department και το US News.

Δίνουμε μεγάλη σημασία στην ελληνική γλώσσα. Δεν τη διδάσκουμε επιφανειακά- τη διδάσκουμε με ουσία, με καθημερινή δουλειά, με ιστορία και με πολιτισμό.

Έχουμε ένα πολύ δυνατό ελληνικό τμήμα και εξαιρετικούς καθηγητές και στα δύο σχολεία μας — που με μεράκι κρατούν την ελληνική γλώσσα ζωντανή.

Οι μαθητές μας ταξιδεύουν στην Ελλάδα κάθε χρόνο για ερευνητικά εκπαιδευτικά προγράμματα. Συμμετέχουν σε διαγωνισμούς, έχουν πάρει πρώτες θέσεις στη Νέα Υόρκη και έχουν προκριθεί στους εθνικούς αγώνες.

Οι αίθουσές μας είναι γεμάτες, οι λίστες αναμονής μακρές και οι οικογένειές μας μάς δείχνουν την εμπιστοσύνη και την αγάπη τους.

Έχουμε εμπλουτισμένο πρόγραμμα, δυνατές τέχνες, μουσική, αθλητικά και state-of-the-art technology.

Έχουμε επίσης μια υπέροχη ομάδα ανθρώπων, από την superintendent μας την Christina Tettonis, τις διευθύντριες, deans εκπαιδευτικούς και προσωπικό. Και βέβαια τον Founding Chairman, Charles Capetanakis και με την υπόλοιπη σχολική επιτροπή που πριν είκοσι χρόνια με εμπιστεύτηκαν να χτίσω αυτό το σχολείο από το μηδέν μαζί τους.

Για αυτό θα τους είμαι πάντα ευγνώμων. Όμως τίποτα από αυτά δεν θα είχε γίνει χωρίς τις ρίζες μου.

Ως μικρό κοριτσάκι που μεγάλωσα στην Αστόρια σε ελληνική οικογένεια, είχα την τύχη να ζω την Ελλάδα μέσα στο σπίτι μας: στη γλώσσα, στις γιορτές, στις μυρωδιές της κουζίνας μας, στην εκκλησία μας και στην παράδοση.

Οι γονείς μου φρόντισαν ώστε οι αδελφές μου κι εγώ να μεγαλώσουμε με τον Ελληνισμό ως ταυτότητα και ως τρόπο ζωής.

Μετά ήρθε το δεύτερο σπίτι μου: ο Άγιος Δημήτριος Αστόριας. Για εμάς, δεν ήταν απλώς σχολείο · ήταν οικογένεια, κοινότητα και συνέχεια. Και το πιο όμορφο από όλα είναι ότι και τα δικά μου παιδιά και τα παιδιά των αδερφών μου πήγαν στον Άγιο Δημήτριο και είχαν τους ίδιους δασκάλους όπως είχαμε εμείς. Αυτό λέει πολλά για την αγάπη και την αφοσίωση που είχαμε για το σχολείο μας.

Σήμερα, με μεγάλη συγκίνηση, θέλω να αφιερώσω αυτή την τιμή σε έναν άνθρωπο που μας λείπει και που εγώ θα έχω πάντα στην καρδιά μου: τον κύριο Τιμολέων Κόκκινο.

Όταν ο κύριος Κόκκινος δίδασκε ελληνική ιστορία και μυθολογία, μας έκανε να νιώθουμε ότι βρισκόμασταν εκεί. Είχε πολύ πάθος, αγάπη και αυστηρότητα για να μαθαίνουμε σωστά.

Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ. Γιατί τέτοιοι δάσκαλοι δεν ξεχνιούνται. Αργότερα, είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ μαζί του στην Αγία Αικατερίνη για δέκα χρόνια.

Τότε ήταν και μέντοράς μου — μάθαινα συνέχεια δίπλα του. Και ως επαγγελματίας κάθε φορά που άκουγε για κάποια επιτυχία μου, έλαμπε από περηφάνια σαν να ήμουν δικό του παιδί.

Η σημερινή τιμή ανήκει και σε εκείνον. Ήμουν τυχερή που τον είχα στη ζωή μου. Και όταν σκέφτομαι όλα αυτά, νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη. Είμαι εδώ ως πρώην μαθήτρια του Αγίου Δημητρίου Αστόριας, ως Ελληνίδα της Διασποράς και ως school leader ενός έργου που αγαπώ.

Και ό,τι κάνω, το κάνω με τις αξίες που έμαθα από τους γονείς μου και το σχολείο μου. Ελπίζω όλα αυτά τα χρόνια να σας έκανα περήφανους — τους δασκάλους μου, την οικογένειά μου, την κοινότητά μας και όλους όσοι πίστεψαν σε εμένα.

Και τώρα που είμαι και γιαγιά, θέλω το ίδιο για την εγγονή μου. Να μεγαλώσει με την ίδια αγάπη για την Ελλάδα, για την θρησκεία μας, την ίδια γλώσσα, τις ίδιες αξίες και την ίδια περηφάνια που έλαβα κι εγώ.

Κι όσο υπάρχουν ελληνικά σχολεία, Έλληνες δάσκαλοι, ελληνικές οικογένειες και Φιλέλληνες που αγαπούν τη γλώσσα, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ μακριά. Θα ζει στη γλώσσα μας, στην καρδιά μας και στα παιδιά μας. Σας ευχαριστώ από καρδιάς. Χρόνια Πολλά για την Ημέρα των Τριών Ιεραρχών και την Ημέρα των Γραμμάτων! Να ζήσει ο Ελληνισμός! Σας ευχαριστώ.

Πηγή:anamniseis.net