Δεκάδες φάκελοι του FBI λείπουν από τα αρχεία Έπσταϊν – Ανάμεσα τους οι συνεντεύξεις των κατήγορων του Τραμπ

Η δημοσιοποίηση εκατομμυρίων σελίδων από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών σχετικά με την πολύκροτη υπόθεση του Τζέφρι Έπσταϊν προκάλεσε αρχικά την αίσθηση μιας ιστορικής στιγμής διαφάνειας.

Ωστόσο, νέα στοιχεία και ανασκοπήσεις δημοσιογραφικών οργανισμών δείχνουν ότι δεκάδες κρίσιμες συνεντεύξεις μαρτύρων του FBI ενδέχεται να απουσιάζουν από τον δημόσια διαθέσιμο όγκο εγγράφων.

Σύμφωνα με ανασκόπηση του CNN, από περίπου 325 αρχεία συνεντεύξεων που καταγράφονται σε υλικό αποδεικτικών στοιχείων της υπόθεσης της Γκισλέιν Μάξουελ, περισσότερα από 90 δεν εντοπίζονται στην επίσημη ιστοσελίδα του υπουργείου.

Πρόκειται για ποσοστό που ξεπερνά το ένα τέταρτο του συνόλου, γεγονός που γεννά σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο η δημοσιοποίηση ήταν πλήρης.

Οι συνεντεύξεις που αφορούν καταγγελίες κατά του Ντόναλντ Τραμπ

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι ανάμεσα στα αρχεία που φέρονται να λείπουν βρίσκονται τρεις συνεντεύξεις που σχετίζονται με γυναίκα η οποία είχε καταγγείλει τόσο τον Έπσταϊν όσο και τον  πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ για σεξουαλική κακοποίηση.

Η γυναίκα φέρεται να κατέθεσε στους πράκτορες ότι ο Έπσταϊν την κακοποιούσε επανειλημμένα από την ηλικία περίπου των 13 ετών, μετά από απάντηση σε αγγελία για υπηρεσίες babysitting στη Νότια Καρολίνα.

Σε μεταγενέστερο στάδιο, φέρεται να κατηγόρησε και τον Τραμπ για σεξουαλική επίθεση που, σύμφωνα με έγγραφα, φέρεται να έλαβε χώρα μεταξύ 1983 και 1985.

Ο πρόεδρος έχει επανειλημμένα αρνηθεί οποιαδήποτε παράνομη πράξη. Ο Λευκός Οίκος χαρακτήρισε τις καταγγελίες «ψευδείς και εντυπωσιοθηρικές», παραπέμποντας σε προηγούμενη τοποθέτηση του Υπουργείου Δικαιοσύνης ότι ορισμένα έγγραφα περιέχουν αναληθείς ισχυρισμούς.

Πολιτικές αντιδράσεις και ερωτήματα για τη νομιμότητα

Το θέμα ανέδειξε δημόσια ο Δημοκρατικός βουλευτής Ρόμπερτ Γκαρσία, μέλος της Επιτροπής Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων.

Ο Γκαρσία έκανε λόγο για σοβαρά ερωτήματα σχετικά με το αν η κυβέρνηση συμμορφώθηκε πλήρως με τη νομοθεσία που απαιτεί τη δημοσιοποίηση των σχετικών αρχείων.

«Υπάρχει επιζώσα που διατύπωσε σοβαρές κατηγορίες εναντίον του προέδρου. Ωστόσο, σειρά εγγράφων που φαίνεται να περιλαμβάνουν συνεντεύξεις μαζί της δεν είναι προσβάσιμα», σημείωσε.

Από την πλευρά του, το Υπουργείο Δικαιοσύνης αρνήθηκε ότι διαγράφηκαν αρχεία, υποστηρίζοντας ότι όσα δεν συμπεριλήφθηκαν ήταν είτε διπλότυπα, είτε εμπιστευτικά, είτε αφορούν εν εξελίξει ομοσπονδιακή έρευνα.

Τα «302» του FBI και η σημασία τους

Κεντρικό ρόλο στη συζήτηση διαδραματίζουν τα λεγόμενα αρχεία «302» του FBI – υπομνήματα που καταγράφουν τι ανέφεραν οι μάρτυρες κατά τη διάρκεια συνεντεύξεων με ομοσπονδιακούς πράκτορες.

Τα έγγραφα αυτά θεωρούνται θεμελιώδη για την κατανόηση της πορείας και της αξιολόγησης μιας έρευνας.

Ο πρώην αναπληρωτής διευθυντής του FBI Άντριου Μακέιμπ χαρακτήρισε τα 302 «το πιο βασικό και σημαντικό τούβλο στον τοίχο που αποτελεί την έρευνα». Η απουσία τους, εφόσον επιβεβαιωθεί, ενδέχεται να αφήνει κενά στην ιστορική και νομική αποτύπωση της υπόθεσης.

Οι καταγγελίες της «Jane Doe 4» και η δικαστική διαδρομή

Η γυναίκα που φέρεται να κατήγγειλε τόσο τον Έπσταϊν όσο και τον Τραμπ εμφανίζεται και σε αγωγή κατά της περιουσίας του Έπσταϊν ως «Jane Doe 4».

Στην αγωγή περιγράφεται ότι μεταφέρθηκε αεροπορικώς στη Νέα Υόρκη αρκετές φορές και συμμετείχε σε ιδιωτικές συγκεντρώσεις με «επιφανείς και πλούσιους άνδρες».

Ένας από αυτούς φέρεται να την εξανάγκασε σε στοματικό σεξ, να τη χτύπησε και να τη βίασε. Το όνομα του φερόμενου δράστη δεν αναφέρεται ρητά στη συγκεκριμένη αγωγή.

Το 2021 κρίθηκε «μη επιλέξιμη για αποζημίωση» από το Πρόγραμμα Αποζημίωσης Θυμάτων του Έπσταϊν, χωρίς να αποσαφηνίζονται οι λόγοι. Αργότερα απέσυρε οικειοθελώς την αγωγή της, ενώ σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας The Post and Courier φέρεται να έλαβε οικονομικό διακανονισμό.

Οι φωνές των επιζωσών

Αρκετά θύματα δήλωσαν ότι αναζήτησαν τις δικές τους καταθέσεις στα δημοσιευμένα αρχεία, χωρίς αποτέλεσμα.

Η Τζες Μάικλς, η οποία έχει δηλώσει ότι κακοποιήθηκε από τον Έπσταϊν σε ηλικία 22 ετών, υποστήριξε ότι οι εκτενώς επεξεργασμένες και ελλιπείς αναφορές δημιουργούν την εντύπωση παραπλάνησης της κοινής γνώμης.

Παράλληλα, η Χάρλεϊ Ρόμπινσον κατέθεσε επιστολή σε ομοσπονδιακό δικαστή, καταγγέλλοντας ότι η μη δημοσιοποίηση των συνεντεύξεων –έστω με διαγραφή των ονομάτων– υπονομεύει τη διαφάνεια. Όπως έγραψε, «η παράλειψη αυτή δεν είναι απλώς διαδικαστική, είναι βαθιά προσωπική».

Η εικόνα περιπλέκεται περαιτέρω από το γεγονός ότι ορισμένα έγγραφα αφαιρέθηκαν προσωρινά από τον ιστότοπο του Υπουργείου και επανήλθαν αργότερα. Εκπρόσωπος του υπουργείου υποστήριξε ότι ορισμένες αφαιρέσεις έγιναν «για λόγους προστασίας των θυμάτων».

Παράλληλα, δεν αποκλείεται κάποια αρχεία να υπάρχουν αλλού στη βάση δεδομένων χωρίς τους αρχικούς σειριακούς αριθμούς ή με αυτούς διαγραμμένους, γεγονός που καθιστά δύσκολη την ταυτοποίησή τους.

Διαφάνεια, πολιτική και θεσμική εμπιστοσύνη

Η υπόθεση Έπσταϊν παραμένει ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας. Ο θάνατός του το 2019 σε ομοσπονδιακή φυλακή, ενώ αντιμετώπιζε κατηγορίες για σεξουαλική διακίνηση ανηλίκων, άφησε αναπάντητα ερωτήματα που συνεχίζουν να τροφοδοτούν τη δημόσια συζήτηση.

Η πιθανή απουσία κρίσιμων εγγράφων από τη δημοσιοποίηση ενισχύει τις ανησυχίες για τη θεσμική διαφάνεια και την πληρότητα της λογοδοσίας. Είτε πρόκειται για τεχνικές παραλείψεις, είτε για νομικούς περιορισμούς, είτε για ζήτημα προστασίας θυμάτων, το διακύβευμα είναι μεγάλο: η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς. Η οποία σε μεγάλο βαθμό, βέβαια, έχει ήδη χαθεί.

Σε μια υπόθεση όπου εμπλέκονται ισχυρά πρόσωπα, πολιτική εξουσία και ευάλωτα θύματα, κάθε κενό στα αρχεία δεν είναι απλώς γραφειοκρατικό ζήτημα. Είναι ζήτημα δημοκρατίας, δικαιοσύνης και ιστορικής μνήμης.