Προσκυνήματα πολλά …
Τα βλέπω από το παράθυρο. Μάρτης μπήκε, η Σαρακοστή άρχισε, ακούστηκαν τα φετινά πρώτα Χαίρε. Πνευματική κληρονομιά, ήθη και έθιμα, χέρι-χέρι.
Θεραπειά, με την Ανοιξη να στέκεται δίπλα μας, το γλυκοσούρουπο να αγκαλιάζει το λιμάνι με τις αραγμένες βάρκες, τους γλάρους που έκαναν τις τελευταίες του βουτιές για το στερνό βραδινό τους γεύμα πριν πάνε για ύπνο, με την θάλασσα να γαληνεύει και η Αγία Παρασκευή να μας περιμένει. Μαζί με το Ιερουργό που μπροστά στην Εικόνα της Παναγιάς, στα αριστερά της Ωραίας Θύρας να απαγγέλλει τους στίχους δυνατά και καθαρά για μην χαθεί συλλαβή και χαλάσει η ομοιοκαταληξία, κάθε Παρασκευή βράδυ μέσα στις νηστείες, άλλος λίγο, άλλος πολύ, ψιθυρίζαμε και εμείς τα λόγια που ακούγαμε κρατώντας την Σύνοψη στα χέρια μας. Η γιαγια μου που επέμενε να παρακολουθεί την Ακολουθία “ορθοστάδην” τα ήξερε απ’ εξω, par coeur, από καρδιάς, που λεν οι Γάλλοι, Το ίδιο και η μαμά μου και η θεία μου, η αδελφή της.
Μνημονεύοντας την Αναστήλωση, Θεού θέλοντος, λιτανεύτηκαν οι Εικόνες στους Ιερούς Ναούς και καιρού επιτρέποντος, στα προαύλια τους, όπως το θέλει η παράδοση που περνά από γονιό σε παιδί, από την μιά γενιά στην άλλη για να ζει και να βασιλεύει από τόσους αιώνες στους αιώνες του μέλλοντος. Η μεταλαμπάδευση, ευθύνη και βαριά κληρονομιά, συνάμα ελκυστική.
Τα Χαίρε στην Παναγία που με πρώτο και καλύτερο το Αλφα του αλφαβήτου μας, θα συνεχίσουν τον δρόμο τους μέχρι που θα φτάσουν στην κατάληξή τους στο Ωμέγα. Παρέα και συντροφιά τους οι Οίκοι που και το δικό τους βαθύ νόημα είναι αμέτρητο. Τα Χαιρε-Προσκυνήματα στην Παναγιά που ακούγονται στις Εκκλησιές του Γένους μας ανά τον κόσμο, στην απαράμιλλη Βυζαντινή Ελληνική της Βυζαντινής Υμνολογίας και Υμνογραφίας που από το 626 ενώνουν το παρελθόν με το μέλλον αφού εξιστορούν την αρχή που δεν έχει τέλος.
Θωρούμε το μελωδικό νόημα που αρχίζει με τον Ευαγγελισμό, κοιτάζοντας την Εικόνα και βλέποντας τον Αγγελο να παρουσιάζεται ξαφνικά για να πει αυτά που είπε στην κοπελίτσα, και αυτή να τον αντικρίζει με απορία και να έχει την παρρησία της ειλικρίνειας να τον ρωτήσει για αυτά που θεωρεί παράξενα. Η αρχή, το Αλφα της ποίησης και της Ποίησης.
Τα βλέπω απ΄το παράθυρο, πετούν, κυνηγούν το ένα το άλλο, παιχνιδίζουν με τα σύννεφα και μεταξύ τους, τσακώνονται. Ξαποστένουν για λίγο στα κλαδιά που αρχίζουν να πρασινίζουν και ξανα αρχίζουν τις αεροδρομίες. Πόσο μακριά πηγαίνουν; Πόσο αντέχουν τα φτερά τους; Τα βλέπω να πετούν και θέλω να πιστεύω πως με τον μάστρο-άνεμο για πλοηγό, τον ουρανό κυβερνήτη και τα σύννεφα αεροσυνοδούς για να τα προσέχουν. Παρακαλώ και ελπίζω πως τα άστρα θα φωτίζουν το διάβα τους και πως θα προλάβουν να βρεθούν στην Βλαχερνίτισσα για να ακούσουν τους Χαιρετισμούς από τον Πατριάρχη μας το Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε στην γενέτειρα του ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ.
Ταξιδιάρικα πουλιά, δώσετε Προσκυνήματα
Νίκη,
Σαρακοστή 2026
Μπάκινγκχαμ, Αγγλία
Σχόλια Facebook