Από χρόνο σε χρόνο και από θέμα σε θέμα “ίδια γεύση”!..

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΛΑΣΠΙΝΑ

Στο περυσινό άρθρο μας για την Ημέρα της Αναστάσεως του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, αναφερόμενοι στις σχέσεις ομογένειας ελληνικού κράτους τελειώναμε ως εξής:

«…Μένουν πολλά να γίνουν ακόμη. Μένει η πατρίδα να αναγνωρίσει επισήμως την προσφορά της Ομογένειας στην γενέτειρα. Μένει η Πνευματική ηγεσία της Ελλάδος να εμπνευσθεί από το Έπος του Ελληνισμού του εξωτερικού. Μένει η εκπαιδευτική κοινότητα να ανακαλύψει την Ιστορία του Απόδημου Ελληνισμού και να την κάνει κτήμα των νέων μας στα σχολεία της πατρίδας. Μένει να αναγνωρίσουμε και να τιμήσουμε την προσφορά Ελλήνων του Εξωτερικού, όπως του εμπνευστή της Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού, Γιάννη Κορίνθιου, αλλά και την εν γένει προσφορά προς την γενέτειρα Ελλήνων Επιστημόνων, Επιχειρηματιών και Διανοούμενων που τιμούν την πατρίδα στο εξωτερικό».

Ποιες από όλες αυτές τις «πληγές» του ελληνισμού έχουν «γιατρευτεί» ένα χρόνο αργότερα; Καμμία!..

Είναι περίεργο πως ενώ στα λόγια όλοι στην γενέτειρα αναγνωρίζουν την ανάγκη εμπέδωσης υγειών και θερμών σχέσεων μεταξύ της Μητρόπολης του Ελληνισμού και της «άλλης Ελλάδας» όλες οι αναφορές των πολιτικών ή οι πράξεις των κυβερνήσεων σε σχέση με την Ομογένεια «υποφέρουν» από μία υποβόσκουσα πολιτική «φοβία» που σε πολλές κρίσιμες περιπτώσεις, όπως π.χ. στην ψήφο των  Αποδήμων, επενεργεί  ακυρωτικά ως προς το τελικό παραγόμενο αποτέλεσμα…

Τι είναι, όμως, αυτό που βάζει αναχώματα, προσκόμματα και εμπόδια  στις  καλές προθέσεις και στις ενθαρρυντικές αρχικά διακηρύξεις οι οποίες καταλήγουν κακέκτυπα των σχεδιασμών και των  συνταγματικών προβλέψεων, όπως π.χ. η επανασύσταση του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) που κινδυνεύει να εξελιχθεί σε κακόγουστο αστείο της τελευταίας δεκαπενταετίας;

Ή της ψήφου των Αποδήμων Ελλήνων Ψηφοφόρων που την αντιμετωπίζετε ως εν δυνάμει πολιτικό “κίνδυνο” και όχι ως ενίσχυση της Δημοκρατίας, όπως στην πραγματικότητα είναι…

Ή της ανακήρυξης: “Ημέρα Απόδημου Ελληνισμού” ως η από το 2019 πρόταση του Hellenic Congress of America;

Και γιατί, επιτέλους, είναι τόσο δύσκολο να υπάρξει μία διακομματική συμφωνία  και ένας εθνικός «τυφλοσούρτης» πάνω στα βασικά θέματα των σχέσεων εθνικού Κέντρου και Αποδήμων Ελλήνων;  Δεν αρκούν όλα τα άλλα θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής για να εκφράζουν τις διαφωνίες τους τα κόμματα, πρέπει και στο «μέγα κεφάλαιο» του Οικουμενικού Ελληνισμού, να διαφωνούν ακόμη και όταν …επί της αρχής συμφωνούν;

Λέει ο Ποιητής: «Κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις/ τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: Μην την εξευτελίζεις  (…) ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική».

Που, σε ελέυθερη απόδοση, σημαίνει:  Αξιότιμοι Κύριοι πολιτικοί, βρείτε μία κοινή συνισταμένη για τα θέματα των Αποδήμων και επ’ αυτής προχωρήστε. Και δεν είναι τα θέματα όσο δύσκολα φαντάζουν εκ του μακρόθεν. Αρκεί, επιτέλους, να συμμετέχει στις συζητήσεις και στη λήψη των αποφάσεων που την αφορούν και η ομογένεια! Και όχι να αποφασίζετε γι αυτήν χωρίς αυτήν, με το προπέτασμα καπνού της «δημόσιας διαβούλευσης». Έπρεπε να έχετε ήδη  πεισθεί ότι η ομογένεια δεν συμμετέχει μαζικά σε τέτοιες διαδικασίες κι αυτό για πολλούς αυτονόητους και αντικειμενικούς λόγους.

Με την οργανωμένη ομογένεια στο «στρογγυλό» τραπέζι λήψης των αποφάσεων, όλα θα είναι ευκολότερα και ορθότερα για τον Οικουμενικό Ελληνισμό!