ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΛΑΣΠΙΝΑ

Όχι, σε πείσμα της πολιτικής υπερβολής, της ιδεολογικής παραπλάνησης και της κομματικής υστεροβουλίας, Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, δεν υπάρχει!

Επιτέλους!

Εκείνο που υπάρχει είναι Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας. Και σε όσους δεν αρκεί αυτό, ας φρόντιζαν να μην αφήσουν «απέξω» τον Πολιτισμό. Ας υιοθετούσαν, δηλαδή, ολόκληρη την πρόταση του καθηγητή Γιάννη Κορίνθιου εξ Ιταλίας, που ήταν η υιοθέτηση Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού. Βέβαια, ο κ. Κορίνθιος την ήθελε  -και σωστά- Παγκόσμια. Αλλά δυστυχώς για την ελληνική γραφειοκρατία, τον ορισμό «Παγκόσμια Ημέρα» τον απονέμει μόνον η UNESCO. Όχι οι Κυβερνήσεις.  Που σημαίνει αυτό, ότι τα αρμόδια υπουργεία θα έπρεπε να έχουν ήδη προβεί στις σχετικές διαδικασίες για την υποβολή του σχετικού αιτήματος στον Διεθνή Οργανισμό. Γιατί οι διαδικασίες είναι αρκετές.  Και οι ενέργειες για την εξασφάλιση “σύμφωνης γνώμης” και διεθνούς “συμπαράστασης”, πολλές.  Εκεί «κόλλησε» το πράγμα…

Έτσι, αποφασίσαμε να το …γλεντάμε μόνοι μας ως Παγκόσμιο γεγονός! Σε επίπεδο …Υφυπουργών. Με μια «ταπεινή» εκδήλωση στη δική μας τη Βουλή, με δυο-τρεις εκδηλώσεις της ομογένειας, και με μία σημαντικότερη στην Νάπολη, απ όπου και ξεκίνησε η ιδέα.  Άσχημα είναι; Καθόλου!

Αλλά, αν τρία χρόνια τώρα αφ΄ ης αξιωθήκαμε να θεσμοθετήσουμε την ιδέα (ύστερα από πέντε, τουλάχιστον,  χρόνια αγώνα του Γιάννη Κορίνθιου να πείσει Βουλές και Υπουργούς Κυβερνήσεων για το αυτονόητο) αν, λοιπόν, έστω και τα τρία αυτά τελευταία χρόνια,  είχαμε πράξει τα δέοντα και είχαμε φθάσει στην UNESCO, εκδηλώσεις, με συμμετοχή όχι μόνον ομογενών, αλλά και αλλοδαπών μαθητών και  Φιλελλήνων, θα είχαμε όχι μόνον στη Νάπολη, αλλά σε κάθε σημείο, της Ευρώπης, οπωσδήποτε. Ίσως και παγκοσμίως.  Με συμμετοχή και πολιτικών προσωπικοτήτων. Με σύμπραξη και ανθρώπων του Πνεύματος από κάθε χώρα. Με συμμετοχή και του ΟΗΕ, αλλά και παγκόσμιων Πνευματικών Ιδρυμάτων.

Αυτή θα ήταν μια πραγματική παγκόσμια αναγνώριση της προσφοράς της ελληνικής γλώσσας. Μια αληθινή Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας και η ανθρωπότητα θα απέδιδε όσα της αξίζουν για την προσφορά της στον πολιτισμό, στην δημοκρατία και στην ιστορία. Αλλά γι αυτό χρειαζόμαστε, δυστυχώς, τη σφραγίδα της UNESCO…

Ας το πράξουν, έστω ξεκινώντας τώρα.

Print Friendly, PDF & Email