Σατιρίζοντας: Το έντονο μαύρο χρώμα!..

Γράφει ο Χρήστος Μαλασπίνας

Με ρώτησε ένας Αναγνώστης: Γιατί το όνομά σου όταν υπογράφεις ένα κείμενο το βάζεις με έντονο μαύρο χρώμα;

-Καλά κάνεις και ρωτάς, αγαπητέ μου, αλλά έχω μία απορία,  του απαντάω. Μόνο το δικό μου όνομα  βλέπεις να βάζω με έντονο μαύρο χρώμα; Τα ονόματα των συνεργατών της Ιστοσελίδας που υπογράφουν κείμενα δεν είναι γραμμένα με το ίδιο έντονο μαύρο χρώμα;

-Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, Εγώ για σένα ρωτάω, απαντάει ο αναγνώστης.

Τι του λες τώρα; Την αλήθεια. Και ποια είναι η αλήθεια; Να ένα ερώτημα άξιο να απαντηθεί…

Η αλήθεια είναι ότι με το έντονο μαύρο χρώμα προσελκύεις την προσοχή του αναγνώστη εάν έχει σχηματίσει καλή εντύπωση για την πένα σου! Οπ, σου λέει. Νάτος! Ξαναχτύπησε!

Είναι αλήθεια ότι δεν γράφω (άρα και δεν υπογράφω) πολλά κείμενα μέσα στο μήνα. Μόνον για σημαντικά θέματα που αφορούν την ομογένεια αρθρογραφώ και για κάποια πολιτικά της ελληνικής πολιτικής σκηνής όταν το αποφασίζω… Ε, και κάπου-κάπου κανένα “σατιρικό”, έτσι για …επιδόρπιο!

Τεμπελιάζω; Όχι. Κάνω τον δύσκολο; Ούτε. Παριστάνω τη φίρμα; Μακριά από μένα τέτοια πρόθεση. Τότε; Να, τότε  ο χρόνος της κάθε μιας ημέρας είναι λίγος και τα θέματα που πρέπει να καλύψει η ιστοσελίδα, πολλά! Τι να πρωτοσκεφθείς, και για τι να πρωτογράψεις…  Το κάτω της γραφής ούτε όλα τα θέματα ξέρεις ούτε για όλα μπορείς να έχεις σωστή άποψη. Και όπως μου λέει ένας καλός φίλος: «Δεν μπορείς να γκρινιάζεις με όλα!» Το ίδιο μου λέει και η γυναίκα μου:  «Αμάν! Με όλα και με όλους, γκρινιάζεις!»

Ε, το ’χω το χουζούρι, είναι αλήθεια! Αλλά φταίω;  Φταίω που ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να πείσει τους  Έλληνες πως ξέχασε ο λογιστής του να συμπεριλάβει στη δήλωση του Πόθεν Έσχες, τις καταθέσεις του στις τράπεζες του εξωτερικού; Και καλά, ο λογιστής τις ξέχασε εκείνος δεν του το …θύμισε;

Έπειτα, φταίω εγώ που η Αγγέλα πέθανε στα καλά καθούμενα στο Grand Hotel, μακιγιαρισμένη κι ατσαλάκωτη,  και που ο Άρης είναι ανίκανος να κάνει παιδιά;  Και τι γκρίνιασα; Είπα: Καλά, εκείνα τα χρόνια στην Κηφισιά οι Χωροφύλακες ήτανε και κουβερνάντες;

Αλλά να μην γκρινιάξω που Τσίπρας και Καρυστιανού βάλθηκαν να μετατρέψουν την πολιτική σε …παλαιοπωλείο “αγωνιζόμενοι” για μια δεύτερη-τρίτη θέση στον ήλιο  του ΠΑΣΟΚ που  “λιάζεται”  ο Μητσοτάκης;

Δε λέω, θα μπορούσα να έχω περισσότερους συνεργάτες να αναρτώ εγώ λιγότερα θέματα, αλλά τότε θα είχα χρόνο να γράφω άρθρα, αλλά δεν θα είχα ιστοσελίδα! Θα την έκλεινα πανηγυρικά και καταχρεωμένη!..

Βλέπεις, οι εργαζόμενοι δικαίως απαιτούν μισθό. Ο μόνος που εργάζεται χωρίς μισθό, είμαι εγώ!!! Ο γκρινιάρης! Α, ναι, και ένας – δύο καλοί φίλοι – ένας άνδρας και μία γυναίκα- που απασχολούνται στην ιστοσελίδα αμισθί, έτσι, για να γεμίζουν το δικό τους χρόνο όταν τους περισσεύει! Καλά να πάθουν!..

Και εκείνοι μεν όταν βαρεθούν, θα έρθουν και θα μου πούνε «αρκετά, τώρα την κάνουμε»… Και θα απέλθουν. Εγώ από που θα παραιτηθώ και σε ποιόν θα πω «αρκετά»;

Πενήντα χρόνια με την ομογένεια, 10 χρόνια με την “Πρωινή”, συνολικά 19 χρόνια με τον “Εθνικό Κήρυκα” και, από αυτά, τα 14 τελευταία χρόνια με την Panhellenic Post-την δική μου Ιθάκη- και το έντονο μαύρο χρώμα είναι όλο μου το κέρδος!

Κι αν έλειπε ένας χορηγός αγάπης, θα είχε κατεβάσει ρολά από τον πρώτο χρόνο η PHP…

Και όπως έγραψε ο Κώστας Καβάφης:

<<…Πάντα στον νου σου να ‘χεις την Ιθάκη.

Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.

Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.

Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·

και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,

πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,

μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι.

Χωρίς αυτήν δεν θα ‘βγαινες στον δρόμο.

Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.>>