Σατιρίζοντας: Στάξε Θεέ μου μια βροχή μυαλό!

Γράφει ο Χρήστος Μαλασπίνας

Δεν ήμουν πρώτος, εκτός της χώρας

ανοιχτομάτηδες τσούρμο στο κάρο.

Λόγω απόστασης  και λόγο ώρας

άργεψα  εγώ  να κριτικάρω.

Όσοι πολλοί τόσο καλύτερη ειν η αύρα

Πολλές  φωνές την έρημο, ίσως, αφυπνίσουν.

Κι απ τα σκοτάδια της άγνοιας τα μαύρα,

στο φως της αλήθειας να σεργιανίσουν.

Τώρα θα πείτε γιατί σκάω; Μαράζι τόχω

κάποιοι στους τόσους που κυβερνάνε

να ναι πιο ξύπνιοι από κι από το στόχο

κι από το πρέπον να μην ξαστοχάνε.

Μπροστά στα μάτια το δέον σεργιανάει

Κι όμως αλλού κοιτάζουνε εκείνοι

Κάθε απόφαση αντί σωστό, σε λάθος πάει,

Κι αντί σε ξέφωτο, στο σκότος τριγυρνάει.

Κι αντί τους απόδημους κοντύτερα να φέρνει

Όλο και πιο αλάργα τους ωθεί να μείνουν

Ώσπου αντί για γέφυρα, σε χάσμα γέρνει,

η ψήφος,  δίχως νόημα κι αυτή να παραδέρνει!

Στάξε Θεέ μου μια βροχή μυαλό, ημέρα

που ομπρέλα οι άρχοντες  να μην βαστούνε

Κι από την άγνοια ίσα πέρα

Στο ξέφωτο κι αυτοί να βγούνε!

Εκεί που ήλιος λάμπει ολημέρα

Μ’  οράματα που ταξιδεύουνε στο μέλλον

Κι από την διχόνια αλάργα, πέρα

μια Ελλάδα να ανθίσει των αγγέλων!