Με αφορμή το Βιβλίο του Μανώλη Βεληβασάκη

Το βιβλίο του Μανώλη Βεληβασάκη στις 484 κειμενο-σελίδες  και στις 46 φωτογραφικές σελίδες με τον τίτλο: «Σκαρφαλώνοντας στις κορυφές του κόσμου» αποκαλύπτει όχι μόνο τον δικό του επιτυχημένο επαγγελματικό βίο στην Αμερική και τον σημαντικό ρόλο του στα ομογενειακά κοινά και στην τοπική κοινωνία,  αλλά συγχρόνως και την τεράστια διαχρονική προσφορά του απόδημου ελληνισμού, επί του προκειμένου της Αμερικής,  στην γενέτειρα πατρίδα, την Ελλάδα.

Αυτό το τελευταίο είναι και το αντικείμενο του άρθρου μας καθώς είναι κοινό μυστικό ότι η ιστορία, ο μόχθος και η προσφορά της ελληνικής ομογένειας, αν και γνωστή στην οικογένεια του χωριού, κυρίως,- παραμένει, δυστυχώς, άγνωστη στην ευρύτερη Ελλάδα. Ο Μανώλης Βεληβασάκης, ως πρόεδρος της Πανκρητικής Ένωσης Αμερικής, αναφερόμενος στα 75^α γενέθλια της οργάνωσης (2006) περιγράφει με γλαφυρό τρόπο την προσφορά της οργάνωσης προς την  πατρίδα.

Από περιθάλψεις κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, προίκες σε  εκατοντάδες Κρητικοπούλες νύφες, ορφανεμένες από τον πόλεμο,  ανέγερση νοσοκομείου στο Ηράκλειο αλλά και Πτέρυγες στα νοσοκομεία  Ρεθύμνου και Χανίων. Αρκετά εκατομμύρια δολάρια σε υποτροφίες, ενισχύσεις σε φοιτητές σε Πανεπιστήμια κλπ. κλπ.

Και όλα αυτά από μία μόνο οργάνωση, όταν οι ομογενειακές οργανώσεις στην Αμερική μόνο ανέρχονται σε πολλές εκατοντάδες και διεθνώς ίσως σε χιλιάδες. Και όλες με παρεμφερές έργο και παραπλήσια προσφορά προς την πατρίδα Ελλάδα. Οργανώσεις όπως η ΑΧΕΠΑ,   Πανγριγκόριαν,  ΑΗΙ, Ηγεσία των 100, εθνικοτοπικοί Σύλλογοι  και εκατοντάδες άλλοι, όλοι με τεράστιο έργο προσφοράς προς την γενέτειρα. Αλλά και η Εκκλησία όπως και πλούσιοι Ομογενείς ευεργέτες έχουν συνεισφέρει υπέρ της γενέτειρας είτε σε εθνικές είτε σε φυσικές καταστροφές, είτε στον τομέα της Υγείας, είτε οπουδήποτε αλλού χρειάζονταν βοήθεια η πατρίδα, μέχρι και σήμερα.

Αυτό το κολοσσιαίο έργο του Απόδημου Ελληνισμού δεν έχει καταγραφεί, δεν έχει εκλαϊκευθεί και μήτε έχει εκτιμηθεί από κανέναν στην Ελλάδα.

Διότι μπορεί ο Μανώλης Βεληβασάκης να κατέκτησε τις κορυφές του κόσμου δεν ξέχασε, όμως, την πατρίδα του.  Ακριβώς όπως δεν την ξέχασαν εκατοντάδες άλλοι εξίσου επιτυχημένοι Έλληνες του εξωτερικού διεθνώς, Επιχειρηματίες, Επιστήμονες, ’Εμποροι, Ναυτιλιακοί, ακόμη και απλοί εργάτες.

Και το ερώτημα είναι πόσο «αδιάφορο» μπορεί να παραμένει το ελληνικό κράτος απέναντι στο άλλο του μισό η συνολική προσφορά του οποίου είναι πολλαπλάσια εκείνης που θα απέφερε η τυχόν παραμονή τους στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια; Για να μην αναφερθούμε στον Εκπαιδευτικό, Πολιτιστικό και εθνικό τομέα…

Η ψήφος (σωστή και όχι η κουτσουρεμένη) θα ήταν μία θετική στάση απέναντι στην ομογένεια. Η «Ημέρα Απόδημου Ελληνισμού» μία τιμητική αναγνώριση του έργου της. Και η δημιουργία ενός υπουργείου Απόδημου Ελληνισμού μία  πρόσφορη οργανωτική δομή.

Τίποτε από αυτά (που αποτελούν αιτήματα της οργανωμένης ομογένειας) δεν έχει λοποιηθεί μέχρι τώρα καθώς η γραφειοκρατία καλά κρατεί … Δυστυχώς, το επίσημο κράτος μόνον στα λόγια τιμά τον εκτός Ελλάδος ελληνισμό.

Υπό την έννοια αυτή, το βιβλίο του Μανώλη Βεληβασάκη αποτελεί μία ξεχωριστή προσφορά προς τον οικουμενικό ελληνισμό καθώς μέσα από τις καλογραμμένες σελίδες του, “τα άρθρα του, τις ομιλίες του,  τις αναμνήσεις και τις εμπειρίες του” αναδύεται ένα μικρό, αλλά σημαντικό, μέρος της αχαρτογράφητης ιστορίας του Απόδημου Ελληνισμού.

Είθε να το δούμε το βιβλίο του σε σχολικές, πανεπιστημιακές και δημόσιες βιβλιοθήκες!