Περί Ομογένειας, Αλλαγών, Θεσμών και νέας γενιάς ηγετών (Μέρος Α’)

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΛΑΣΠΙΝΑ

Οι σχέσεις Ελλάδος- Ομογένειας, αλλά και το μέλλον της ίδιας της ομογένειας διεθνώς,  έχουν απασχολήσει επανειλημμένως την αρθρογραφία της Panhellenic Post, και  -φυσικά-  όχι μόνο.   Αναφερόμαστε στο πρόσφατο άρθρο του Αλέξη Παπαχελά στην «Καθημερινή» πως  «χρειάζεται μία νέα γενιά ηγετών» η ομογένεια, αλλά και στο παρεμφερές επακολουθήσαν άρθρο του γνωστού ομογενή Πολιτικού Μηχανικού, Εμμανουήλ Βεληβασάκη, με την πρόταση για μία «νέα φιλική εταιρεία».  Πρόταση που προσομοιάζει με εκείνη του γνωστού Πειραιώτη συνδικαλιστή, Γιάννη Παρασκευάκου, που δημοσίευσε πρόσφατα η PHP. (22/1/2026)

Στην πραγματικότητα, ήδη από την δεκαετία του ΄50 το μέλλον των αποδήμων Ελλήνων, αλλά και οι σχέσεις τους με την γενέτειρα,  έχει απασχολήσει τον ομογενειακό και -εν μέρει- τον ελληνικό Τύπο. ’Οχι, όμως, και τις ελληνικές κυβερνήσεις. Και σε τέσσερις μόλις αράδες φθάσαμε στην καρδιά του προβλήματος! Στην αδυναμία του ελληνικού κράτους «να αντιμετωπίσει με την πρέπουσα σοβαρότητα την ομογένεια», όπως από το 1955 έγραφε στο περιοδικό Νέα Εστία ο τότε εκδότης-διευθυντής -επί 30 χρόνια- ΤΟΥ Εθνικού Κήρυκος, Μπάμπης Μαρκέτος.

Μεταξύ άλλων σημείωνε εκεί ο αλησμόνητος εκδότης:

•  «…έμεινε όλα τα χρόνια ασυγκίνητη και αδιάφορη ουσιαστικά η γενέτειρα μπροστά στην Ομογένεια, το επιτελούμενο έργο της και τη διάθεσή της να προσφέρει το περισσότερο, το πλέον αξιόλογο, στο χώρο των γενικότερων επιδιώξεων του Εθνους, έξω και πέρα από το έμβασμα και την έκτακτη δωρεά για το κοινωφελές έργο, το τουριστικό ταξίδι-προσκύνημα στην Ελλάδα». (Panhellenic Post 21/4/2020).

Είναι βέβαιο ότι η Ομογένεια «χρειάζεται έναν νέο θεσμό ενότητας, στρατηγικής και ηγεσίας για να υπηρετήσει αποτελεσματικά τα εθνικά συμφέροντα του Ελληνισμού». Το ίδιο απαραίτητο είναι, όμως και η Ελλάδα να αποκτήσει σοβαρότητα στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει την ομογένεια πέραν από τις τελετές, τα φωτογραφικά στιγμιότυπα των επισκέψεων και τις ευκαιριακές  λεκτικές παροτρύνσεις.

-Τον θεσμό (Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού – ΣΑΕ) τον είχαμε δημιουργήσει και λειτουργούσε επί μία 15ετία (1995-2010).  Προσχηματικά τον «θάψαμε», όμως, ακριβώς γιατί ποτέ δεν αντιμετωπίσαμε τους Απόδημους με την σοβαρότητα που τους αρμόζει. Τον «θάψαμε» καίτοι κατά το Σύνταγμα της Ελλάδος:  «…εκφράζει όλες τις δυνάμεις των Ελλήνων σε όλο τον κόσμο»…

– Ποτέ δεν χαράχθηκε ένα εθνικό σχέδιο και μία στρατηγική δεκαετούς τουλάχιστον διάρκειας, για την ομογένεια, με διακομματικό χαρακτήρα. Γιατί;  Διότι ποτέ δεν είδαμε την ομογένεια ως ισότιμο συνομιλητή των ελληνικών (όποιων) κυβερνήσεων.  Γι αυτό και ποτέ δεν κάθισαν γύρο από την τράπεζα των συνομιλιών έλληνες πολιτικοί και ομογενειακοί παράγοντες να συζητήσουν. να γνωριστούν και να ακούσουν τα αιτήματα η μια της άλλης πλευράς…

Και πώς να «γνωρίσουμε» την ομογένεια όταν π.χ. στα 7 χρόνια της τελευταίας κυβέρνησης (2019-2026) έχουν αλλάξει (…μέχρι στιγμής!) έξι (6) Υφυπουργοί Απόδημου ελληνισμού; Εκ των οποίων,  μόνον ο Αντώνης Διαματάρης γνώριζε ομογένεια, αλλά κι αυτός έμεινε μονάχα 5 μήνες στη θέση του!..

{ Αντώνης Διαματάρης: 8 Ιουλίου 2019 – 6 Δεκεμβρίου 2019

Κώστας Βλάσης: 9 Δεκεμβρίου 2019 – 31 Αυγούστου 2021

Ανδρέας Κατσανιώτης: 31 Αυγούστου 2021 – 25 Μαΐου 2023

Γιώργος Κώτσηρας: 27 Ιουνίου 2023 – 14 Μαρτίου 2025

Γιάννης Λοβέρδος: 14 Μαρτίου 2025 – Σήμερα}.

Με τέτοια …αλλαγή φρουράς, Ποιος να προλάβει να μάθει, να αποφασίσει, να ενεργήσει;

Αλλά. Και το σημαντικότερο: Χωρίς «Θεσμό» και δίχως «εθνικό Σχέδιο» τι αλλαγές να προχωρήσει;

Θα συνεχίσουμε αύριο…