Περί Ομογένειας, Αλλαγών, Θεσμών και νέας γενιάς ηγετών (Μέρος Γ΄)

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΛΑΣΠΙΝΑ.

Καταλήγαμε χθες, στο δεύτερο (Β΄) άρθρο μας της σειράς “Περί Ομογένειας, Αλλαγών, Θεσμών και νέας γενιάς ηγετών” με τη φράση:

<<Ναι, η Ελλάδα, όπως γράφει ο Αλέξης Παπαχελάς, «θα χρειαστεί τα επόμενα χρόνια μια νέα γενιά ομογενών ηγετών”που θα αναλάβουν να κρατήσουν τη Διασπορά της Αμερικής ζωντανή και να της προσδώσουν πολιτική ισχύ» και ναι, όπως σημειώνει ο Εμμανουήλ Βεληβασάκης, ίσως χρειασθεί μια νέα “Φιλική Εταιρεία”.>>

Επ αυτών, έχουμε να σημειώσουμε τα ακόλουθα:

Κατ΄ Αρχήν και οι δύο προτάσεις έχουν κοινή βάση την έγνοια των προτεινόντων για την ελληνική ομογένεια και τους Έλληνες Αποδήμους γεγονός που μας χαροποιεί. Επίσης, μία άλλη κοινή αφετηρία των δύο προτάσεων είναι -κατά την άποψή μας-  πως τόσο η «νέα γενιά ηγετών» όσο και η «φιλική εταιρεία» φυσιολογικά θα έχουν εφαλτήριο το εξωτερικό. Πρέπει, ωστόσο να επισημάνουμε ότι ούτε οι προύποθέσεις είναι ίδιες με το 1820, ούτε οι ηγέτες φτιάχνονται κατά παραγγελία μα και ούτε μια «φιλική εταιρεία»  προκύπτει με προαναγγελία!

Ας μην γελιόμαστε: ‘Ενας χαρισματικός ηγέτης (πόσο μάλλον πολλοί χαρισματικοί ηγέτες) δεν πλάθονται, δεν κατασκευάζονται. Γεννιούνται. Όπως και μια «φιλική εταιρεία» δεν συστήνεται αν δεν συντρέχουν οι αιτίες και οι προϋποθέσεις που προκαλούν την δημιουργία της. Και οι <προϋποθέσεις> αφορούν, κατά κανόνα, ακραίους  επανασταστικούς ή πολεμικούς λόγους…

Εάν η Ομογένεια των ΗΠΑ -και όχι διασπορά- παρουσιάζει «χαλαρή πολιτική ισχύ» αυτό δεν οφείλεται (τουλάχιστον όχι μόνον) στην έλλειψη «ηγετών». Κυρίως οφείλεται στο αδιαμφισβήτητο γεγονός πως οι σχέσεις των ομογενειακών οργανώσεων, όλων των διαβαθμίσεων με το εθνικό Κέντρο (Ελλάδα) δεν είναι αυτές που θα όφειλαν. Και πρέπει να γίνουν ουσιαστικές και όχι όπως είναι σήμερα,  εθιμοτυπικές. Η κατάσταση αυτή, σε συνδυασμό με ορισμένες δυσάρεστες επιπιπλοκές σε κάποιες οργανώσεις, προκαλεί την αδιαφορία των πολλών ομογενών να συμμετέχουν  στα ομογενειακά κοινά, αλλά και στην πολιτική ζωή της χώρας γενικότερα. (Αρα, δεν είναι που δεν έχουμε “ηγέτες”,  είναι που αποφεύγουν πλέον να αναμειχθούν με τα ομογενειακά κοινά).

Μιά άλλη αιτία “έλλειψης” ενδιαφέροντος από τα λεγόμενα ¨γερά μυαλά” ομογενών να ασχοληθούν με την πολιτική εν γένει, οφείλεται, στην αδιαφορία του ελληνικού κράτους να παροτρύνει παρασκηνιακά τους Απόδημους να εγγραφούν -όσοι έχουν τις προϋποθέσεις- στους τοπικούς εκλογικούς καταλόγους και -κυρίως- να ψηφίζουν στις αμερικανικές εκλογές, παράλληλα με τις ελληνικές. Και να ψηφίζουν ομογενείς υποψήφιους. (Σ.σ. φθάσαμε στο κατάντημα ο Μακαριστός Ιάκωβος δημόσια να ταχθεί υπέρ του Μπους στην εκλογική του μάχη για την Προεδρία των ΗΠΑ, με αντίπαλο τον ¨δικό” μας Μάικλ Δουκάκη!-1988).

Η πολύ-μιλημένη «δύναμη» του ελληνικού λόμπι δεν μετριέται με χρήματα (ξοδεύει άπειρα η Τουρκία),  ούτε μόνο με βουλευτές και με γερουσιαστές. Αναμφίβολα παίζουν κι αυτοί πολύ σημαντικό ρόλο. Αλλά, κατά την άποψή μας, η κύρια πηγή δύναμης των λόμπι στην Αμερική τουλάχιστον,  είναι Η ΨΗΦΟΣ. Αυτήν προσμετρούν και αυτήν υπολογίζουν οι υποψήφιοι για Βουλή-Γερουσία (ακόμη και για την Προεδρία, μετά το κάζο Δουκάκη) είτε ομογενείς είναι είτε Αμερικανοί!

Αυτά όλα, όπως γράφαμε σε άλλο σχετικό με το θέμα  άρθρο μας στις 25/2/2026 «… απαιτούν και το αντίβαρο μιας καλά συντονισμένης, αθέατης, διπλωματικής εκστρατείας  υποκινούμενης από το εθνικό κέντρο, για την μαζική εγγραφή στους τοπικούς εκλογικούς καταλόγους των ομογενών που πληρούν τις προϋποθέσεις του Αμερικανικού Συντάγματος και του εκλογικού νόμου έτσι ώστε αφενός μεν να ενισχυθεί με ψήφους η πολιτική παρουσία της Ομογένειας σε κυβερνητικά ή δημοτικά πόστα και, αφετέρου, να δημιουργηθεί ένα «ρεύμα» πολιτικοποίησης που θα «διαπερνούσε» και τις νεότερες γενιές ελληνικής καταγωγής Αμερικανών πολιτών περί τα τοπικά κοινά”…

Όταν δεν συμβαίνουν στα καθ΄ημάς τα αυτονόητα, μετά «μεμψιμοιρούμε» για το «αδύναμο» ελληνικό λόμπι στις ΗΠΑ… Ένα λόμπι που το υπονομεύουν πολλές φορές (ακόμη και) οι θέσεις κάποιων ελληνικών κυβερνήσεων, αλλά και μια διάχυτη αίσθηση αριστεροκίνητου «αντιαμερικανισμού» που ευτυχώς τα τελευταία χρόνια δείχνει εμφανή σημάδια κόπωσης…

Συμπέρασμα: «ταῦτα δὲ ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα μὴ ἀφιέναι» (να φροντίζουμε για το ένα καθήκον ή ζήτημα, χωρίς όμως να παραμελούμε το άλλο). Που, στην περίπτωση, σημαίνει: ΝΑΙ στην ψήφο στις εθνικές εκλογές για τους Απόδημους Έλληνες Ψηφοφόρους. Αλλά ΝΑΙ και στην προτροπή όσων ομογενών (που είναι οι συντριπτικά περισσότεροι) πληρούν τις προϋποθέσεις  να εγγραφούν στους τοπικούς εκλογικούς καταλόγους και να ψηφίζουν ΜΑΖΙΚΑ. Και οι νέοι ομογενείς να ασχολούνται με την πολιτική παράλληλα με τις σπουδές τους και την επαγγελματική τους πρόοδο, όπως είναι, άλλωστε, ένας από τους 12 καθοριστικούς σκοπούς του Hellenic Congress Of America (HECA). 

Ώστε και υποψηφίους αρκετούς να έχουμε και ψήφους πολλές να διαθέτουμε. Επομένως να έχουμε ισχυρή δύναμη στα νομοθετικά Σώματα της Αμερικής (και των άλλων χωρών). Έτσι, αντί να αποχωρούν «απογοητευμένοι» οι ομογενείς υποψήφιοι από τον προεκλογικό αγώνα (όπως πρόσφατα συνέβη με τον Κων. Λαμπρόπουλο)  να στηρίζονται από τους ομογενείς και να εκλέγονται».

*Θα συνεχίσουμε αύριο με το “Δ” και τελευταίο μέρος του άρθρου μας.