Περί Ομογένειας, Αλλαγών, Θεσμών και νέας γενιάς ηγετών (Μέρος Δ – τελευταίο)

Με την επισήμανση ότι πρέπει να κινητοποιηθούν πολιτικά οι Ομογενείς και οι Απόδημοι Έλληνες όπου γης κλείναμε το χθεσινό΄Γ΄Μέρος της σειράς τεσσάρων άρθρων με τίτλο Περί Ομογένειας, Αλλαγών, Θεσμών και νέας γενιάς ηγετών (Μέρος Γ΄).

Σήμερα στο Δ΄Μέρος -που είναι και το τελευταίο της σειράς- θα καταπιαστούμε περισσότερο με το «δέον» και λιγότερο με το «γενέσθαι» αν και το δεύτερο είναι παρατρεχάμενο του πρώτου.

Ομογενειακές Οργανώσεις με «βαρύ» όνομα και σπουδαίο έργο στο παρελθόν, όπως π.χ ΑΧΕΠΑ,  ⁠American Hellenic Institute (AHI) , Hellenic American Leadership Council (HALC) , Greek America Foundation,, Greek America Corps, American Hellenic Council (AHC), Ηγεσία των 100, αλλά και κάποιες «ελληνόκτητες» όπως π.χ. η ΠαΔΕΕ, αλλά και κάποιες ελληνικές Κοινότητες,  με τα χρόνια έχουν απωλέσει την ικμάδα τους και πλέον απλώς διαιωνίζουν την ύπαρξή τους -κάποτε και εν μέσω εμφυλίων συρράξεων (π.χ. Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης).

Κι όμως θα έπρεπε οι οργανώσεις αυτές να διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς, την διάδοση της ελληνικής Γλώσσας, την κοινωνική προσφορά και την προώθηση των εθνικών θεμάτων στην αμερικανική πολιτική σκηνή (για την Αμερική επί του προκειμένου).

Δυστυχώς,  με τις περισσότερες από αυτές τις οργανώσεις, ορισμένες εκ των οποίων το κόστος διαβίωσής τους βαρύνει το ελληνικό δημόσιο, δεν συμβαίνει αυτό, για διαφορετικούς κατά περίπτωση, λόγους.

Αλλά και από ελληνικής πλευράς Οργανώσεις όπως το ΣΑΕ -που κατά το Σύνταγμα εκφράζει το σύνολο των Αποδήμων Ελλήνων-  δεν έπρεπε να έχει απαξιωθεί από το κράτος και να έχει υποχρεωθεί να διακόψει τις δραστηριότητές της, που ήταν εξόχως υποστηρικτικές του έργου και του κυβερνητικού και του ομογενειακού. Να θυμίσουμε μόνο τα Ιατρικά Κέντρα που δημιούργησε στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, επί προεδρίας Άθενς, το ΣΑΕ,  αλλά και τις παρεμβάσεις του υπέρ των εθνικών μας δικαίων από το ΑΗΙ κλπ…

Και εδώ, όμως, το ελληνικό Κράτος λειτούργησε το 2010 ως τιμωρός (και, σύμφωνα με τους πολλούς, άδικα) και όχι ως φιλόστοργος μήτηρ.  Και  απενεργοποίησε «εντέχνως» το ΣΑΕ εν μέσω φημολογιών περί «κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος». Έκτοτε το ΣΑΕ αποτελεί μία κυλιόμενη από κυβέρνηση σε κυβέρνηση υπόσχεση περί επαναλειτουργίας του χωρίς και να υλοποιείται ποτέ -τουλάχιστον μέχρι σήμερα- η υπόσχεση. Η επανασύστασή του, όμως, είναι -κατά τον γράφοντα-απαραίτητη.

Το ίδιο απαραίτητο είναι να διαχωριστεί ο ρόλος της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας  (όπου υπάρχουν) από την πολιτική και εθνική δραστηριότητα. Ο ρόλος της Εκκλησίας σε καιρό ειρήνης και με πολίτες ελεύθερους σε κοινωνίες δημοκρατικές, οφείλει να  είναι καθαρά και μόνον  πνευματικός.

Αλλά και από πλευράς ελληνικού κράτους πρέπει να γίνουν οι απαραίτητες κινήσεις ώστε εκτός της επανασύστασης του ΣΑΕ πάνω σε σύγχρονες (και σωστές, αυτή τη φορά) βάσεις,  να ενσκύψει με σοβαρότητα πάνω από τα προβλήματα της Ομογένειας. Να δούμε -κάποτε- (επαναλαμβανόμενη ετησίως) μια στρογγυλή Τράπεζα με τον Πρωθυπουργό στην κεφαλή της, τον Υπουργό των Εξωτερικών στα δεξιά του και εκπροσώπους ομογενειακών οργανώσεων  από τις 5 Ηπείρους εκατέρωθεν. Να ακούσουν τα προβλήματα και τα «αιτήματα» της Ομογένειας. Να ενημερωθούν και να ενημερώσουν. Και να λάβουν μέτρα.

Π.χ. την ίδρυση πολλών σχολείων Charter στο εξωτερικό με αποσπασμένους εκπαιδευτικούς, Την καθιέρωση Μήνα Απόδημου Ελληνισμού ως ένα μικρό δείγμα της ευγνωμοσύνης της πατρίδας για την διαχρονική προσφορά της Ομογένειας.  Επίσης, να καθιερώσει βραβεία για επιτυχημένους ομογενείς τους οποίους θα πρέπει να ενισχύει και να ενθαρρύνει την παραμονή και την εργασία τους στο εξωτερικό  αντί να τους θέλει παλλινοστούντες μετανάστες στην ίδια τους την πατρίδα. Με επιστήμονες, Τεχνικούς,  και Τεχνοκράτες να διαπρέπουν διεθνώς, θα είναι (με τα κατάλληλα μέτρα) αξεπέραστοι πρεσβευτές του ελληνισμού με εθνική προσφορά. (Περισσότερες προτάσεις στο φυλλάδιο του Hellenc Congress of America).

Επίσης απαιτείται ένα νέο Καταστατικό για την Πα.Δ.Ε.Ε η οποία θα πρέπει να πάψει να είναι ένας  «περιφερόμενος θίασος» και να γίνει μία σοβαρή πηγή δύναμης και προώθησης των εθνικών δικαίων, δικαιώνοντας το ρόλο της ως «Διακοινοβουλευτική Ένωση».

Στο ίδιο πνεύμα, δεν αρκεί ο ρόλος του ΣΑΕ (όταν επανασυσταθεί)  να είναι συμβουλευτικός και γνωμοδοτικός. Πρέπει επί θεμάτων καθαρά ομογενειακών να είναι ρυθμιστικός και αποφασιστικός. Η επαναλειτουργία του δεν μπορεί να στηριχθεί στην αυτοχρηματοδότηση. Θα απαιτηθεί το πρώτο διάστημα (3-5 ετών) να στηριχθεί οικονομικά από την ελληνική κυβέρνηση.

Αλλά και από την άλλη πλευρά: Η γενέτειρα θα πρέπει να αλλάξει τη στάση της απέναντι στην ομογένεια. Η εποχή των δαπανηρών επισκέψεων και των στοχευμένων συναντήσεων εκπροσώπων της στα Προξενεία για την φωτο-τελετουργία, την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης είναι ξεπερασμένη και ατελέσφορη. Με τηλεδιασκέψεις η επικοινωνία είναι άμεση και με συμμετοχή πολλών συνομιλητών από όλα τα επίπεδα και όλες τις χώρες.

Πρέπει να πάψει να συμπεριφέρεται απέναντι στην Ομογένεια απαξιωτικά και να την θυμάται μόνον κάθε φορά που συμβαίνει να την έχει ανάγκη. Το ενδιαφέρον της πρέπει να είναι σταθερό και διαρκές. Οχι ψήφο από τους Απόδημους για την εκλογή “κομματικών” υποψηφίων- κατ΄ευφημισμό “βουλευτών ομογένειας”. Η Ψήφος των Αποδήμων Ελλήνων Ψηφοφόρων οφείλει να είναι στην εκλογική Περιφέρεια όπου είναι εγγεγραμμένοι στην πατρίδα.

Μία άλλη σημαντική παράμετρος των σχέσεων είναι η ανταλλαγή μαθητών τα καλοκαίρια και  η φιλοξενία σε παραθεριστικές εγκαταστάσεις.  Εκτός από το πολιτιστικό σκέλος, επισκέψεις σε αρχαιολογικούς κλπ. χώρους, χρήσιμο είναι να συνδυαστεί με μαθήματα ελληνικών χωρών, αλλά και με μαθήματα που να μπορούν να παράγουν “κρέντιτ” που θα χρησιμοποιήσουν στα Σχολεία τους, επιστρ’έφοντας στον τόπο διαμονής τους.

Βέβαια, γνωρίζουμε ότι υπάρχουν και διαφορετικές απόψεις και άλλες προτάσεις, και, μάλιστα, αξιόλογων ομογενών. Τίποτε δεν είναι άσπρο-μαύρο μόνον. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι «είμαστε Αμερικανοί πολίτες» και πατρίδα μας τώρα είναι η Αμερική. Οι Αμερικανοί, όμως, λένε: «Δεν θα γίνεις ποτέ καλός Αμερικανός αν δεν αγαπάς την πρώτη σου πατρίδα». Έτσι έμαθαν και τα παιδιά των Αποδήμων να βάλουν στην καρδιά τους την πρώτη πατρίδα των γονιών τους… Ένα Συνήθιο  αυτό που πρέπει να επεκταθεί και στα παιδιά των παιδιών τους…

Είναι τεράστιο το θέμα των σχέσεων Πατρίδας- Αποδήμων για να μην χωρέσει ολοκληρωμένο σε μία σειρά 4 άρθρων. Ούτε είναι εύκολο να συλλεχθούν και να απαντηθούν  όλα τα ερωτηματικά και να αναπτυχθούν όλες οι συνιστάμενες. Προσπαθήσαμε να δώσουμε  μερικές πινελιές μόνο γύρω από τα προβλήματα  που απασχολούν τη μία και την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αλλά και γενικότερα καθώς τα θέματα και τα προβλήματα των αποδήμων διαφέρουν από χώρα σε χώρα.  Και Δόξα τω Θεώ, εδώ είμαστε. Εάν χρειαστεί και πάλι θα επανέλθουμε!. Το θέμα αυτό δεν εξαντλείται ποτέ!!