Λυρικοί στοχασμοί

Γράφει ο Χρήστος Μαλασπίνας

Κίτρινο κερί φλόγα χρυσή

τρεμάμενη, στον ουρανό

πηγαίνεις μοναχή εσύ,

της προσευχής μου ιαχή,

μεσ’ το μουντό το δειλινό.

Κραυγή απόγνωσης, λυγμός

σ’ έναν κόσμο που θρηνεί.

Του πολέμου ο ορυμαγδός

αφανίζει τη σπορά της ζωής

που μερόνυχτα κοιλοπονεί.

Στο καθήκον μοναχικός

Σ΄ έναν κόσμο ερημικό,

Σ΄ έναν κόσμο τραγικό

Που μετράει τις πληγές

Που του άνοιξε το χθές.

Ένα χθες π΄ αναπολεί

τι του φταίει πιό πολύ

το χαώδες παρελθόν

ή το βάρβαρο παρόν

καθώς το αύριο αναζητεί.

Ω,  Εσύ πηγή κρυφή

Της καρδιάς μου την πληγή

Απ΄ του κόσμου την απονιά

Άλλαξέ την ‘νε με μιά

Σπινθιρόβολη ορμή!

Τόσο όσο ν΄ ανασάνει  ξανά

Της ελπίδας η χαραυγή

Που φτάνει, κοίτα, να,

Να τ’  αλλάξει όλα στη γη,

Να τα κάνει απ΄ την αρχή!