Μανώλης Βεληβασάκης: Ως Πότε η Ελλάδα θα Δοκιμάζει την Υπομονή της Ομογένειας;

Ο Μανώλης Βεληβασάκης

Αθήνα.- Ελάβαμε και δημοσιεύουμε το ακόλουθο άρθροι του γνωστού ομογενή των ΗΠΑ Μανώλη Βεληβασάκη αναφοφρικά με το θέμα ¨Ημέρα Απόδημου Ελληνισμου” το …επεισοδιακό ιστορικό του οποίου εμπεριστατωμένα παρουσιάσαμε χθες στην Panhellenic Post.

Το άρθρο του Μανώλη Βεληβασάκη έχει ως ακολούθως:

Μανώλης Βεληβασάκης* 

Ως Πότε η Ελλάδα θα Δοκιμάζει την Υπομονή της Ομογένειας;

Τόση κουβέντα για ένα τόσο μικρό βήμα — που τελικά ούτε καν έγινε.

Χρόνια συζητήσεων για τη θεσμοθέτηση μιας «Ημέρας Απόδημου Ελληνισμού». Συνεδριάσεις, επιστολές, προτάσεις, επιτροπές. Ώρες αμέτρητες προσφοράς από ανθρώπους της Ομογένειας σε κάθε γωνιά του κόσμου. Και στο τέλος;

Σχεδόν τίποτε.

Η υπόθεση αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί απλώς ακόμη ένα επεισόδιο της ελληνικής γραφειοκρατικής αδράνειας. Δυστυχώς όμως είναι κάτι περισσότερο. Είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης και χρόνιας αδυναμίας του Ελληνικού Κράτους να καταλάβει τι πραγματικά σημαίνει ο Απόδημος Ελληνισμός.

Για δεκαετίες ακούμε τα ίδια μεγάλα λόγια.

«Η Ομογένεια είναι η άλλη Ελλάδα».
«Οι Απόδημοι είναι οι καλύτεροι πρεσβευτές της πατρίδας».
«Η Ελλάδα δεν τελειώνει στα σύνορά της».

Όμορφα λόγια. Συγκινητικά. Και συνήθως εκφωνούνται σε κάποιο ομογενειακό δείπνο, μπροστά σε γεμάτα ποτήρια και χειροκροτήματα.

Ύστερα τα φώτα σβήνουν, ο υπουργός ή ο γενικός γραμματέας επιστρέφει στην Αθήνα — και η Ομογένεια επιστρέφει στην πραγματικότητα.

Στην πραγματικότητα της γραφειοκρατίας. Των ατελείωτων δικαιολογητικών. Των προξενικών διαδικασιών. Των προβλημάτων πολιτογράφησης και εγγραφής στα δημοτολόγια. Των κληρονομικών και περιουσιακών υποθέσεων που μπορούν να σέρνονται επί χρόνια. Της ταλαιπωρίας ακόμη και για πράγματα που για έναν κάτοικο της Ελλάδας θεωρούνται αυτονόητα.

Και εκεί γεννιέται το μεγάλο ερώτημα:

Τελικά μας θέλει η Ελλάδα κοντά της ή απλώς θέλει να της λέμε ότι την αγαπούμε;

Γιατί εμείς εξακολουθούμε να την αγαπούμε.

Την αγαπούμε συχνά περισσότερο απ’ όσο εκείνη διευκολύνει τη σχέση μας μαζί της. Επιστρέφουμε κάθε καλοκαίρι. Συντηρούμε σπίτια και περιουσίες. Στηρίζουμε χωριά, εκκλησίες, συλλόγους και ιδρύματα. Στέλνουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας να γνωρίσουν τον τόπο των προγόνων τους. Υπερασπιζόμαστε την Ελλάδα στις χώρες όπου ζούμε. Κρατούμε, όσο μπορούμε, τη γλώσσα, την ιστορία και τη μνήμη ζωντανές.

Και όμως, πολλές φορές, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με το ίδιο το Ελληνικό Κράτος, αισθανόμαστε περισσότερο ξένοι παρά Έλληνες.

Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.

Δεν ζητά η Ομογένεια προνόμια. Δεν ζητά ειδική μεταχείριση. Ζητά σεβασμό, σοβαρότητα, συνέχεια και ένα κράτος που να λειτουργεί.

Και κυρίως ζητά να σταματήσει επιτέλους αυτή η παρωχημένη αντίληψη σύμφωνα με την οποία η Ομογένεια αποτελεί έναν απέραντο χώρο για δημόσιες σχέσεις: ένα ακροατήριο που υποδέχεται κάθε κυβερνητικό αξιωματούχο, οργανώνει δείπνα, βγάζει φωτογραφίες, ακούει πανηγυρικούς και ύστερα περιμένει μέχρι την επόμενη επίσκεψη για να ξανακούσει περίπου τις ίδιες υποσχέσεις.

Αρκετά με τα τραπεζώματα. Αρκετά με τις φωτογραφίες. Αρκετά με τους πανηγυρικούς περί “απανταχού Ελληνισμού”.

Δεν χρειαζόμαστε άλλον έναν αξιωματούχο να μας εξηγήσει πόσο σημαντικοί είμαστε.

Το γνωρίζουμε.

Χρειαζόμαστε ένα κράτος που να το αποδεικνύει.

Να δημιουργήσει πραγματική υπηρεσία μιας στάσης για τους Απόδημους. Να ψηφιοποιήσει και να απλοποιήσει δραστικά τις διαδικασίες πολιτογράφησης, δημοτολογίων, κληρονομικών και περιουσιακών υποθέσεων. Να ενισχύσει ουσιαστικά την ελληνόγλωσση παιδεία στο εξωτερικό. Να οικοδομήσει σταθερούς θεσμούς εκπροσώπησης και διαβούλευσης με την Ομογένεια, ανεξάρτητα από κυβερνήσεις και κομματικές αλλαγές.

Και πάνω απ’ όλα, να αρχίσει να αντιμετωπίζει τον Απόδημο Έλληνα όχι ως επισκέπτη, χρηματοδότη ή χρήσιμο λομπίστα, αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι του σύγχρονου Ελληνισμού.

Η αποτυχία ακόμη και μιας τόσο απλής συμβολικής πρωτοβουλίας όπως η «Ημέρα Απόδημου Ελληνισμού» είναι αποκαλυπτική. Όχι επειδή χρειαζόμαστε απαραιτήτως άλλη μία ημέρα στο εθνικό ημερολόγιο, αλλά επειδή δείχνει πόσο εύκολα το Ελληνικό Κράτος μπορεί να κινητοποιήσει δεκάδες ανθρώπους της Διασποράς, να ακούσει τις προτάσεις τους — και ύστερα να τις αφήσει να χαθούν σε κάποιο συρτάρι.

Η Ομογένεια όμως δεν είναι συρτάρι.

Είναι εκατομμύρια άνθρωποι σε πέντε ηπείρους. Είναι ένα τεράστιο πολιτιστικό, οικονομικό, επιστημονικό και πολιτικό κεφάλαιο που λίγες χώρες στον κόσμο διαθέτουν σε τέτοια έκταση.

Και η Ελλάδα, αντί να το οργανώνει, να το καλλιεργεί και να το φέρνει πιο κοντά της, συχνά κατορθώνει με αξιοθαύμαστη συνέπεια να το απογοητεύει.

Η αγάπη μας για την Ελλάδα δεν πρόκειται εύκολα να χαθεί.

Η υπομονή μας όμως δεν είναι ανεξάντλητη.

Και ίσως ήρθε η ώρα στην Αθήνα να καταλάβουν μια απλή αλήθεια:

Ο Απόδημος Ελληνισμός δεν χρειάζεται άλλες διακηρύξεις αγάπης.

Χρειάζεται σεβασμό, θεσμούς και αποτελέσματα.

Και κυρίως χρειάζεται μια Ελλάδα που, αντί να θυμάται τα παιδιά της όταν τα χρειάζεται, να τα θυμάται επειδή είναι παιδιά της.