ξέρει στα φυλλοκαρδια Της πάντα να καρτερεί.
στα γόνατα που έμαθε ψιθύρους να λικνίζει
όταν το Χαίρε έρχεται και βρέφη νανουρίζει.
Κληρονομιάς θησαύρισμα και δεν θα το αφήσει.
Αν όμως κάποτε το άφρισμα, του κύματος θα σβ΄ήσει,
κaι αν απ την Ανατολή φως πια δεν θα ξυπνήσει
και αν τ αστέρια του ουρανού παντοτινά χαθούν
και χρ΄ώματα της Ιριδος δεν θα φανερωθούν,
αν τα πουλιά σιωπήσουνε λαλιά μην ακουστεί
κι ΄αδειάσει ο Κεράτιος κι ο Βόσπορος στερέψει
κι όταν βραδιασει ο ήλιος δεν πάει να βασιλέψει,
αν τα βουνά μαυρίσουνε και λιώσουνε τα χιόνια,
μέσ΄’ στους αιώνες από παλιά, από χιλιάδες χρόνια.
Και αν πιά δεν θα κτίζονται από τα χελιδόνια
φωλιές την Ανοιξη στις κόγχες και στα κλώνια,
κι ΄άμα σωπάσει ο βοριάς κι η μέρα δεν χαράζει
και αν της γης η βλάστηση παγώσει σαν χαλάζι,
και αν τα όρη αρχινούν περίπατο να κάνουν
κι οι αστραπές τις λ΄άμψεις τους για πάντα να τις χάνουν,
Εάν χαθούν οι ποταμοί και οι άνεμοι κοπάσουν
και οι βροντές τα σύννεφα δεν θα διαπεράσουν,
εάν χαθούν παντοτινά όλοι της άμμου οι κόκκοι
και στης στεριάς τα χώματα βουλι΄άξουν όλοι οι λόφοι,
κι’ αν από τους επτά ο ένας σαν θα λείψει
και αν από όλους τους πιστούς χαθεί για πάντα η πίστη
κι όταν ο ορίζοντας ΄την γη ποτέ πια δεν ζυγώσει
και τα χωράφια δεν θα υπάρχει πιά, χέρι να τα οργώσει,
και αν το φως του φεγγαριού πάψει να σελαγίζει
κι όταν η Ανοιξη απ’ ευωδιές πια δεν θα πλημμυρίζει.
Και αν η γη απρόσμενα αδειάσει από ΄διαβ΄άτες
κι ολότελα ερημωθούν του κόσμου όλες οι στράτες,
μα αν ο Πλάστης ορατών κι αυτών των αοράτων
με μιά μονοκοντυλιά θελει να τ’ αφανίσει,
και πρωτοστάτη Αγγελο στείλει να Της μηνύσει
θα υπακούσει πρόθυμα, θα’ ναι το θέλημά Του.
Τότε η Κυρά των Βλαχερνών το πέπλο Της θ’αφήσει
από τα χέρια Της στην γη, με λύπη να κυλήσει.
Τότε μονάχα θα δεχτεί πως ο καιρός επέστη
τον μήνα που ήταν Αυγουστος, Εξακόσια είκοσι εξι,
να τον ξεγρ΄άψει ριζικά, με πλήρη παρρησία
πιστεύοντας π΄΄΄ αυτό δεν ήταν τίποτα,
παρά μια οπτασία!
Αυτά όμως δεν γίνονται ούτε και ομιλούνται
και η Παναγιά μας Δέσποινα το έχει πιά συνήθεια
να προφυλά, να μαρτυρά της Πόλης την αλήθεια.
Την Πόλη, που για αυτήν γράφτηκαν τόσοι και τόσοι στίχοι
κάστρα, παλάτια χτίστηκαν εκεί κοντά στα τείχη,
παρ’ όλο που κατά καιρούς απ’ τους σεισμούς κλονίζεται,
σείεται η Βασιλεύουσα, μα δεν καταποντίζεται.
Κι’ οπως Της ανατέθηκε κι όπως Θεός ορίζει
και με τον νου και την καρδιά πάντα θα την φροντίζει.
Της σιγουριάς είν φύλακας, ακοίμητο λυχνάρι
τους ναυαγούς φωτίζοντας, σήμα Της το Φανάρι,
που μέρες και απόβραδα, νυχτιές και χαραυγή
πόνου και θλίψης ε΄ιν΄’ γιατρειά, αστείρευτη πηγή,
το βλέμμα Της είν΄’ βάλσαμο, με πλήρη ευφροσύνη,
εκεί που πάλλει η καρδιά, εκεί στην Ρωμιοσύνη.
Στους λίγους που είναι αμέτρητοι, η σκέπη Της ελπίδα
στα β΄έλη που τους απειλούν μοναδική ασπίδα.
Αγάπη και παρηγοριά, χαρίζει πέρα ως πέρα,
απλόχερα κι απ την ψυχή, μοναδική μητέρα.
Είναι ο ήλιος της νυχτιάς μέσα στην σιγαλιά
αγάπης καταφύγιο, στοργή και αγκαλιά.
Της Πόλης που στα πόδια της, της Προποντίδας η αύρα
έρχεται συνδρομητρια για να διωχθούν τα μαύρα
που όταν τα όρνια τ’ άγρια τον ουρανό μαυρίζουν
του τόξου του ουράνιου οι ακτίνες την φωτίζουν
σ’ όποια σταγόνα της βροχής, σ’οποιο τ’αγέρα χάδι
σε κάθε ρέμα, ρεματιά, κλαδί και παρακλάδι,
κάθε γωνιά και σπιθαμή, λίθο και κάθε βράχο
Πόλη της γης και τ’ουρανού, Πόλη του ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ!
Κυρά μας Βλαχερνίτισσα, με τον Σταυραετό
την Πόλη σαν τα μάτια Σου
κρυφό μου φυλαχτό
Νίκη,
Χίλια τετρακόσια χρόνια μετά
Αφιέρωμα στον Ιμβριολάτρη και Φυσιολάτρη Πατριάρχη μας
για τα τριάντα πέντε χρόνια στον Οικουμενικό Θρόνο.
Buckingham, Αγγλία
2026
Σχόλια Facebook