Η διαφορά αυτή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αφού οι ναυτιλιακές εταιρείες δεν χρειάζονται απλώς περισσότερους ανθρώπους στα πλοία τους, αλλά αξιωματικούς με τα κατάλληλα πιστοποιητικά, επαρκή θαλάσσια υπηρεσία και εμπειρία για τις θέσεις που καλούνται να αναλάβουν.
Η ζήτηση είναι ακόμη πιο απαιτητική σε πλοία όπως τα δεξαμενόπλοια μεταφοράς πετρελαίου, τα LNG carriers και τα πλοία που χρησιμοποιούν νέες τεχνολογίες. Η συμμόρφωση με τις απαιτήσεις STCW αποτελεί τη βάση, αλλά πολλές θέσεις απαιτούν πρόσθετη εξειδίκευση και πρακτική εξοικείωση με συγκεκριμένα συστήματα.
Η έλλειψη έμπειρων αξιωματικών μπορεί να αυξήσει την πίεση προς τις εταιρείες να καλύψουν κενές θέσεις με ταχύτερες προαγωγές. Μια τέτοια πρακτική δεν είναι κατ’ ανάγκη προβληματική, εφόσον ο ναυτικός διαθέτει την απαιτούμενη εκπαίδευση, ικανότητα και υποστήριξη.
Τα τελευταία χρόνια ήδη έχει υπάρξει μείωση της απαιτούμενης θαλάσσιας υπηρεσίας για την προαγωγή από τη μια θέση στην επόμενη, κάτι που έχει αρνητικά αποτελέσματα στην ποιότητα των αξιωματικών και αυτό μπορεί φαίνεται πλέον ξεκάθαρα.
Η κατοχή ενός διπλώματος δεν εγγυάται από μόνη της ότι ο κάτοχός του είναι έτοιμος να διαχειριστεί κάθε επιχειρησιακή κατάσταση. Ένας νέος υποπλοίαρχος, για παράδειγμα, μπορεί να γνωρίζει τις διαδικασίες φορτοεκφόρτωσης ενός δεξαμενόπλοιου, αλλά να μην έχει ακόμη αντιμετωπίσει στην πράξη μια σοβαρή δυσλειτουργία των vlaves ή μια απαιτητική επιχείρηση μεταφόρτωσης από πλοίο σε πλοίο, με τον κατάλογο να είναι ατελείωτος. Τα ίδια και ακόμα χειρότερα ισχύουν και για έναν Α μηχανικό.
Αντίστοιχα, η ανάληψη καθηκόντων πλοιάρχου απαιτεί πολλά περισσότερα από την επιτυχή ολοκλήρωση των εξετάσεων και τη συμπλήρωση του προβλεπόμενου χρόνου υπηρεσίας. Η διαχείριση του πληρώματος, η κρίση σε δύσκολες συνθήκες, η ναυσιπλοΐα και η ικανότητα λήψης αποφάσεων υπό πίεση αποκτώνται σε μεγάλο βαθμό μέσα από την εμπειρία.
Η λύση δεν μπορεί να είναι η παράκαμψη των απαιτήσεων επαγγελματικής επάρκειας και χρειάζονται καλύτερα οργανωμένα προγράμματα εκπαίδευσης, ουσιαστική αξιολόγηση πριν από την προαγωγή και επαρκής χρόνος εξοικείωσης με τα νέα καθήκοντα.
Για την ελληνική ναυτιλία, που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αξιωματικούς με εμπειρία σε εξειδικευμένους τύπους πλοίων, το ζήτημα αφορά τόσο τη διατήρηση των έμπειρων στελεχών όσο και τη δημιουργία μιας νέας γενιάς ικανών πλοιάρχων και μηχανικών.
Οι εταιρείες που θα επενδύσουν συστηματικά στην πραγματική εκπαίδευση και στην επαγγελματική εξέλιξη των πληρωμάτων τους θα έχουν μεγαλύτερη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν τις ελλείψεις χωρίς να μεταφέρουν την πίεση της αγοράς στη γέφυρα και στο μηχανοστάσιο.
Σχόλια Facebook