Από μια καρέκλα… πολιτικός πόλεμος – Πώς μια φωτογραφία σε δεξίωση μετατράπηκε σε πεδίο κομματικής σύγκρουσης και επικοινωνιακών αντανακλαστικών

Η ιστορία της viral φωτογραφίας αποκάλυψε την αδυναμία των κομμάτων να διαχωρίσουν την κοινωνική συνύπαρξη από την πολιτική ταύτιση.

Σε μια περίοδο πυκνών πολιτικών γεγονότων, με νέα κόμματα να εμφανίζονται στο πολιτικό σκηνικό και συνεχόμενες δημοσκοπήσεις να ανατρέπουν την υπάρχουσα εικόνα του κομματικού συστήματος, ελάχιστοι μπορούσαν να φανταστούν ότι μια κοινωνική εκδήλωση και μια καρέκλα στο τραπέζι μιας δεξίωσης θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης. Το επεισόδιο με τη φωτογραφία από τα 50 χρόνια της «Μασούτης» όπου ο Άδωνις Γεωργιάδης βρίσκεται για λίγο στο τραπέζι με τον Νίκο Ανδρουλάκη και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου που έγινε viral στα social media δεν είναι απλά ένα χαριτωμένο παραπολιτικό στο περιθώριο μιας σκληρής και πολλές φορές τοξικής αντιπαράθεσης. Είναι και μια ακτινογραφία του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η αντιπολίτευση όταν δεν ξέρει πώς να χειριστεί τον αντίπαλο. Ο Άδωνις Γεωργιάδης ανέβασε ο ίδιος τη φωτογραφία στο X, ομολογώντας ότι ήξερε πως «θα γίνει φασαρία». Δεν πρόκειται για αμηχανία. Είναι σχεδιασμένη κίνηση. Ο υπουργός Υγείας, που τις τελευταίες εβδομάδες δέχεται πυρά από όλες τις πλευρές για τον ρόλο του στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ και τις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, βρήκε έναν τρόπο να αλλάξει ξανά την ατζέντα , να εμφανίσει την αντιπολίτευση σε μικροπολιτική στάση, και να επιβάλει τους όρους του στο παιχνίδι των εντυπώσεων.

Το ΠΑΣΟΚ και η παγίδα της εικόνας

Το ΠΑΣΟΚ έπεσε στην παγίδα με την ταχύτητα ψαριού στο δίχτυ. Η επίσημη διαρροή προς τους δημοσιογράφους, με τοπογραφική ακρίβεια στρατιωτικού χάρτη για το ποιος καθόταν σε ποια καρέκλα, για πόσα λεπτά, και υπό ποια ιδιότητα, αποκαλύπτει ένα κόμμα που δεν διαχειρίζεται την πολιτική αλλά τη φοβία της εικόνας. Στη Χαριλάου Τρικούπη ζουν με τον τρόμο ότι κάθε καρέ τους δίπλα σε στέλεχος της κυβέρνησης θα ερμηνευτεί αρνητικά ή θα οδηγήσει τρίτους να πουν ότι τα βρήκαν με την κυβέρνηση, την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας τρέχει στα αριστερά τους και η Μαρία Καρυστιανού δοκιμάζει τα αντανακλαστικά τους . Ο Νίκος Ανδρουλάκης κάθισε σε ένα δείπνο και επειδή εμφανίστηκε για λίγα λεπτά στο ίδιο τραπέζι, ο Άδωνις Γεωργιάδης το κόμμα του θέλησε να δημιουργήσει πολιτικό ζήτημα. Πέντε λεπτά που μετατράπηκαν σε ανταλλαγή πυρών, σε ανάλυση επί αναλύσεως, και πιθανότατα και συσκέψεις επικοινωνιακών επιτελείων. Η δικαιολογία είναι ότι, από τη στιγμή που ο κ. Ανδρουλάκης έχει κάνει μήνυση στον Άδωνι Γεωργιάδη και θα λύσουν τις διαφορές τους στα δικαστήρια, δεν ήθελε να φανεί ότι κάθονται μαζί στο ίδιο τραπέζι, σαν να μην τρέχει τίποτα.

Όταν η πολιτική είχε άλλους κώδικες

Πιθανώς πολλοί να έχουν ξεχάσει ότι το 1989 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έστειλε στο ειδικό δικαστήριο τον Ανδρέα Παπανδρέου όμως, τίποτα δεν εμπόδισε τους δυό τους να βρεθούν στο ίδιο τραπέζι του Προεδρικού Μεγάρου, να συμμετάσχουν στην οικουμενική κυβέρνηση του Ξενοφόντα Ζολώτα και ο ένας να αποκαλεί τον άλλον στο Προεδρικό Μέγαρο τότε «Κώστα μου, Ανδρέα μου» όπως αποκαλύφθηκε από τα πρακτικά, εκείνης της εποχής. Θα πει κανείς άλλοι καιροί, άλλα ήθη, άλλα πρόσωπα.

Η σιωπή της Ζωής και το μάθημα πολιτικής οικονομίας

Για να επιστρέψουμε όμως στο τραπέζι του Μασούτη, που αποτέλεσε και την πέτρα του σκανδάλου εκεί βρέθηκε επίσης η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία επέλεξε τη μόνη πολιτικά λογική στάση. Δεν είπε λέξη. Ήξερε ότι κάθε σχόλιό της θα ενέτασσε την Πλεύση Ελευθερίας στη γενική σαπουνόπερα και θα τη μετέτρεπε σε υποπρωταγωνίστρια ενός σεναρίου που δεν είχε επιλέξει. Στο επίπεδο του χειρισμού, η μόνη που πέρασε το τεστ ήταν εκείνη, με ένα μάθημα που δεν συνηθίζει να δίνει σε άλλους, την οικονομία του λόγου.

Ποιος κέρδισε τελικά από τον θόρυβο

Η Νέα Δημοκρατία που ζει εδώ και μήνες με τα δικά της βάρη, τις δικογραφίες, την κόντρα με την Κοβέσι, τις εσωκομματικές εντάσεις, και μια κυβέρνηση που πιέζεται από παντού, παρακολουθεί με ικανοποίηση μια αντιπολίτευση που σπαταλά το πιο πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο, τον χρόνο, σε διευκρινίσεις για το ποιος κάθισε δίπλα σε ποιον. Ευτυχώς που δεν μάθαμε ποιο σερβίτσιο ακούμπησε με τον αγκώνα του ο Άδωνις Γεωργιάδης.

Σε άλλες εποχές, οι πολιτικοί καυχιόνταν ότι μπορούσαν να συνομιλούν μεταξύ τους γιατί δεν είναι εχθροί. Σήμερα νιώθουν την ανάγκη να διευκρινίσουν, εγγράφως και επισήμως, ότι δεν αντάλλαξαν ούτε καλησπέρα.

Η χώρα της… πολιτικής καρέκλας  

Κάπου εκεί χάνεται και το νόημα. Γιατί ο πολίτης που διαβάζει όλη αυτή τη σαπουνόπερα δεν μένει με την εντύπωση ότι ο ένας ή ο άλλος είναι ασυμβίβαστος. Μένει με την εντύπωση ότι η πολιτική μας τάξη διαθέτει άπειρο χρόνο και ενέργεια για να ασχοληθεί με το ποιος κάθισε δίπλα σε ποιον, και ελάχιστο για τα υπόλοιπα. Στο τέλος, η μόνη που κέρδισε από την ιστορία ήταν η «Μασούτης», που απέκτησε πανελλήνια διαφήμιση χωρίς να πληρώσει ευρώ. Οι υπόλοιποι απλώς επιβεβαίωσαν ότι, στην Ελλάδα του 2026, μπορείς να ξεκινήσεις πολιτικό πόλεμο για μια καρέκλα. Και να τον πάρεις, μάλιστα, στα σοβαρά.

Πηγή:newpost.gr