Η Γενέτειρα, ο Απόδημος Ελληνισμός και η σκληρή πραγματικότητα.

ΤΟΥ  ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΛΑΣΠΙΝΑ

Με αφορμή μία οικογενειακή του υπόθεση, ο γνωστός Ελληνοαμερικανός, Πολιτικός Μηχανικός, Εμμανουήλ Βελιβασάκης θίγει σε άρθρο του με τον τίτλο: «Η Άλλη Όψη της Πατρίδας: Η Ταλαιπωρία των Ομογενών» το πολυταλαιπωρημένο θέμα των σχέσεων γενέτειρας και Αποδήμων Ελλήνων και Ελλήνων Ομογενών. Σχέσεις, θα έλεγε κανείς ποιητική αδεία, «αγάπης και μίσους».

Σε αντιδιαστολή με την γλαφυρότητα του τίτλου του άρθρου του κ. Βεληβασάκη, η παράθεση των στοιχείων «ακουμπά» τη σκληρότητα της πραγματικότητας.

Γράφει ο κ. Βεληβασάκης: «…Ο ομογενής βρίσκεται συχνά σε μια παράδοξη θέση: ενώ η Ελλάδα τον τιμά στα λόγια ως «εθνικό κεφάλαιο», στην πράξη πολλές φορές τον αντιμετωπίζει σαν πολίτη δεύτερης κατηγορίας όταν έρχεται αντιμέτωπος με τη γραφειοκρατία. Υποθέσεις όπως η αναγνώριση ιθαγένειας, οι ληξιαρχικές πράξεις, οι συντάξεις, τα κληρονομικά ζητήματα και οι συναλλαγές με προξενεία και δημόσιες υπηρεσίες μπορούν να απαιτήσουν μήνες ή και χρόνια αναμονής. Παρά τις σημαντικές προσπάθειες ψηφιοποίησης του ελληνικού κράτους τα τελευταία χρόνια, πολλοί απόδημοι εξακολουθούν να αισθάνονται ότι το σύστημα δεν έχει σχεδιαστεί με γνώμονα τις δικές τους ανάγκες».

Για το θέμα αυτό η Panhellenic Post, από το 2012 που την αναρτήσαμε στο Διαδίκτυο, έχει φιλοξενήσει αλλεπάλληλα σχετικά άρθρα μας, κινδυνεύοντας να καταστούμε βαρετοί, καθώς διαχρονικά επισημαίνουμε τον «κίνδυνο» να διαρραγούν οι σχέσεις γενέτειρας-Αποδήμων!  Ενδεικτικά,  τον Ιούλιο του 2014 με αφορμή παρόμοια με τα παρατιθέμενα από τον κ. Βεληβασάκη, περιστατικά γράφαμε:

«…Ας γίνει, επιτέλους, μια καινούργια αρχή. Πριν οι ομογενείς πάρουν των οματιών τους και απολησμονήσουν τη γενέτειρα.  Η προδιάθεση που επικρατεί σε μεγάλη μερίδα των Ελλήνων του εξωτερικού, πως «ο,τι κάνουμε πρέπει πλέον να το κάνουμε μόνοι μας, δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από την Ελλάδα, που ενδιαφέρεται μόνον πως θα μας φορολογήσει» μπορεί να δηλητηριάσει θανατηφόρα τις σχέσεις τους με την πατρίδα.  Αν την απογοήτευση αυτή αφήσει η γενέτειρα,  από πνεύμα μητριαρχίας, να παγιωθεί ανάμεσα στα ξενειτεμένα της τέκνα, θα σημαίνει, ότι τούτη η χώρα δεν μπορεί να σοβαρευτεί ακόμη και μπροστά στον θάνατό της!».

Δυστυχώς, κομίζαμε γλαύκας εις Αθήνας. Πριν από μας, και από το 1955, ο Μπάμπης Μαρκέτος έγραφε στην «Νέα Εστία» ότι: «…έμεινε όλα τα χρόνια ασυγκίνητη και αδιάφορη ουσιαστικά η γενέτειρα μπροστά στην Ομογένεια, το επιτελούμενο έργο της και τη διάθεσή της να προσφέρει το περισσότερο, το πλέον αξιόλογο, στο χώρο των γενικότερων επιδιώξεων του Εθνους, έξω και πέρα από το έμβασμα και την έκτακτη δωρεά για το κοινωφελές έργο, το τουριστικό ταξίδι-προσκύνημα στην Ελλάδα». (Panhellenic Post 21/4/2020).

Τι έχει αλλάξει έκτοτε; Η απάντηση δίδεται από το άρθρο του κ. Βεληβασάκη: «Ο ομογενής βρίσκεται συχνά σε μια παράδοξη θέση: ενώ η Ελλάδα τον τιμά στα λόγια ως «εθνικό κεφάλαιο», στην πράξη πολλές φορές τον αντιμετωπίζει σαν πολίτη δεύτερης κατηγορίας όταν έρχεται αντιμέτωπος με τη γραφειοκρατία». 11/6/2026.

Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, κάποια επί μέρους ζητήματα έχει γίνει προσπάθεια από κάποιες κυβερνήσεις να αλλάξουν, όπως π.χ.  η θέσπιση Υφυπουργού Εξωτερικών με αρμοδιότητα τον Απόδημο Ελληνισμό, η ίδρυση του ΣΑΕ, και η Ψήφος των Αποδήμων. Ωστόσο: όπως  ο Μπάμπης Μαρκέτος, εξαρχής είχε προβλέψει ότι «… η ίδρυση υφυπουργείου ενταγμένου στο υπουργείο Εξωτερικών, δεν προορίζεται να υπηρετήσει τον υποτιθέμενο σκοπό του, δεν πρόκειται να καλύψει το κενό,  δεν θα κατορθώσει να αξιοποιήσει  στην πρέπουσα έκταση, αυτό το ανεκτίμητο εθνικό κεφάλαιο που λέγεται Ελληνισμός του εξωτερικού» (1978). Δυστυχώς, η δυσοίωνη πρόβλεψή του επαληθεύτηκε! Δεν ήταν δύσκολο αυτό. Οι κυβερνήσεις έπραξαν ό,τι μπορούσαν για να αποτύχει ο θεσμός των Υφυπουργών… και της ΓΓΑΕ…

Κατά τα λοιπά, το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) το χειραγώγησαν οι πολιτικοί μέχρι που ανέστειλαν  και την λειτουργία του και το έστειλαν στα ερμάρια του ΥΠΕΞ παράρτημα του «Εσωτερικού Κανονισμού»… Το πάγιο αίτημα για Υπουργείο Απόδημου Ελληνισμού, ούτε που το συζητούν οι πολιτικοί αρχηγοί μας. Η καθιέρωση Ημέρας Απόδημου Ελληνισμού που εισηγήθηκε το 2014 το Hellenic Congress of America (HECA) την «στρίμωξαν» και αυτήν εν τέλει  στο μεγαλόσχημο  «Στρατηγικό Σχέδιο 2024-2027 για τον Απόδημο Ελληνισμό» το οποίο εκπνέει και αυτό… Σε ό,τι αφορά την ψήφο, την σχηματοποίησαν έτσι,  ώστε να βολεύει και να εξυπηρετεί τους πολιτικούς και τα κόμματα,  και όχι τους απόδημους ψηφοφόρους…

Και η ουσία παραμένει στα 17 σημεία που προέβλεπε το «Σχέδιο» Τριανταφυλλίδη (2015-2017) για τον Απόδημο Ελληνισμό, που κι αυτό χάθηκε σε κάποια ντουλάπια του ΥΠΕΞ, μηδέποτε εφαρμοσθέν. Αιωνία του η μνήμη!

Και ‘ μεις, απομείναμε μαζί με την Ομογένεια να πασχίζουμε να μην την αποκαλούν ανιστόρητα ως «διασπορά», να μην την θυμούνται «μόνο όταν την έχουν ανάγκη» και να συναποφασίζουν για τα θέματα που την αφορούν και όχι να ανακοινώνουν ντιρεκτίβες πίσω από το προπέτασμα καπνού της δήθεν «δημόσιας διαβούλευσης» να επιβάλουν όσα μόνοι τους σκέφθηκαν, αποφάσισαν και νομοθέτησαν για τον Απόδημο Ελληνισμό… «Δημόσια Διαβούλευση» στην …ζούγκλα του Αμαζονίου!!!

Φοβούμαι, αξιότιμε κύριε Βεληβασάκη, ότι στην Ζούγκλα του Αμαζονίου, δηλαδή στο πουθενά,  απευθύνεται και η πατριωτική σας  προτροπή: «Εάν η Ελλάδα επιθυμεί πραγματικά να διατηρήσει ζωντανό τον δεσμό της με την Ομογένεια, οφείλει να εξασφαλίσει ότι οι δημόσιες υπηρεσίες της διαθέτουν την απαραίτητη γνώση, εφαρμόζουν ορθά τη νομοθεσία και αντιμετωπίζουν τους απόδημους Έλληνες με τον σεβασμό που δικαιούνται».

Δυστυχώς, όπως φαίνεται από την πολύχρονη κατατριβή μας με το θέμα, δεν το επιθυμεί. Γιατί, όπως τραγουδάει και η Νατάσσα Θεοδωρίδου: «Αν μ ‘αγαπούσες θα ‘σουν το άλλο μου μισό. Δεν θα ‘χα λόγο τις αναμνήσεις να μισώ»…