Σατιρίζοντας: Δύο πολιτικοί, ένας καημός, μία ελπίδα, και στο μέσον οι αναμνήσεις!

Γράφει ο Χρήστος Μαλασπίνας

Ο ένας, εν συνεδρίω υποψήφιος, αναζητάει πολιτικό στήριγμα στην μνήμη του μακαρίτη Ανδρέα.  Ο άλλος, ο πρώην, και νυν επανακάμψας, θέλει να χτίσει το καινούργιο πολιτικό του σπίτι πάνω στα ερείπια του προηγούμενου… Και μία τρίτη υποψήφια στις εν όψει  εκλογές,  αναζητάει ψήφους και συμπάθειες από την …καρνταρόμπα της!..

‘Οσες, ελάχιστες, πιθανότητες έχει ο πρώτος να πείσει τους περιπλανώμενους ψηφοφόρους πως είναι «παιδί» του Αντρέα, άλλες τόσες έχει ο επανακάμψας να ενθουσιάσει τους πάλαι ποτέ ψηφοφόρους του να τον εμπιστευθούν εκ νέου, έτσι όπως τους παράτησε εν μέσω πολιτικής θυέλλης στα χέρια ενός απ το Αμέρικα, που «χάθηκε» κι αυτός από τη στιγμή που το πρώην αφεντικό του αποφάσισε να τον μιμηθεί απαρνούμενος το «βήμα» και παίρνοντας ανά χείρας το μικρόφωνο!

Στους δύο τρίτος δεν χωρεί, εξ ου και η παρουσία μιας  τέταρτης, και καταϊδρωμένης, υποψήφιας,  της πάλαι ποτέ μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και νυν πρόεδρο νεοσύστατου μικρό-κόμματος, που λεκτικά αυτομαστιγώνεται εν τω μέσω της αιθούσης των τριακοσίων, που κάποτε τους διηύθυνε!

«Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος»! Αχ, ποιητά μου, Σολωμέ, εσύ περιέγραφες με θαυμασμό μια γυναικεία μορφή που ξεπερνά κάθε φυσική ομορφιά, και ‘μεις καλούμεθα να βγάλουμε λαγό από την κάλπη!.. Και τι λαγό! Αρσενικό, κατά παράδοση… Ή θηλυκό, για αυτοτιμωρία μας;

Αλήθεια, τι να πρωτοθυμηθεί ο ψηφοφόρος και ποιόν να διαλέξει; Εκείνον που έλεγε θα σας βγάλω απ’  τα μνημόνια και μας φόρεσε καπέλο και ένα ακόμη, ή τον άλλον τον χουβαρντά που μοιράζει από την Χαρ. Τρικούπη υποσχέσεις και λεφτά …τσουβαλιδόν σαν να είναι χαρτοπόλεμος;

Κι έπειτα, Το  έτερο δίλλημα του ψηφοφόρου: «Φούστα κλαρωτή» ή παντελόνι στενό μπλουτζίν, αλά αμέρικα και μαλί βαμμένο; Βρε πως αλλάζουν οι καιροί, οι μόδες και οι προτιμήσεις… Τι γρήγορα που ξεχνάμε…

Κρήτη μου λεβεντογέννα πρώτη έρχεσαι θαρρώ σε να κρατάς εκειές τις ελπίδες όπου λίγες, μα υπάρχουν, για να τα βολέψουμε και πάλι, να ‘ν καλά το παλικάρι… Μα και εκείνος τι να σου κάνει σ΄ έναν κόσμο τρελαμένο στην φανφάρα, στην λαμογιά και στο νταηλίκι, με πυραύλους, με φοβέρες και με αίμα;

Ποιος καημός, ποιες αναμνήσεις, οπίσω και αλάργα μένουν. «Εμπρός κοιτάζω τ΄ αναμμένα μου κεριά»! Όπου οι ποιητές σμίγουν, ένας κόσμος καλύτερος ξεπροβάλλει…

Λέτε να τον καβαλικέψουμε;