Ένας τυφλοσούρτης για …ανοιχτομάτηδες!

Γράφει ο Χρήστος Μαλασπίνας

Δεν είναι λίγες οι φορές που κυβερνητικοί παράγοντες υπουργοί κλπ. της νυν αλλά και παλαιοτέρων κυβερνήσεων όσο και διακεκριμένοι Έλληνες μιλούν στα διάφορα φόρουμ για τον Απόδημο Ελληνισμό με κολακευτικά λόγια και με θερμές αναφορές στην διαχρονική προσφορά των Αποδήμων προς την πρώτη πατρίδα, την Ελλάδα.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, όταν η συζήτηση στα κυβερνητικά γραφεία φθάνει στις υποχρεώσεις της πατρίδας προς τους Απόδημους Έλληνες και προς τους Έλληνες Ομογενείς, την εγκαρδιότητα αντικαθιστά η σοβαρότητα και τους άφθονους επαίνους ο σκεπτικισμός και κείνη η λεκτικά ανοίκεια καταφυγή στην «ελληνική διασπορά».

Συχνά δε, όταν η κουβέντα έρχεται στις υποχρεώσεις του ελληνικού κράτους για βιβλία, δασκάλους κλπ. υπεισέρχεται η εκ του μακρόθεν βολική «πεποίθηση» ότι από την τρίτη γενιά και ‘ δώ «δεν ενδιαφέρονται τα παιδιά των ομογενών να μάθουν ελληνικά».

Είναι, όμως, όντως έτσι τα πράγματα;  Πρόσφατα βρέθηκαν στην Αμερική   μαθητές από τη Θεσσαλονίκη για την παρέλαση της ομογένειας στην Βοστώνη.  Ήλθαν σε επαφή με παιδιά της ηλικίας τους. Και ιδού ποιες είναι οι εντύπώσεις που αποκόμισαν , σύμφωνα με την εκπαιδευτικό του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης (ενταγμένου στο ΑΠΘ), Παναγιώτας Κουτλή, που συνόδευε τους μαθητές:

«Οι συνομήλικοί μας στην Αμερική έχουν μεγάλη λαχτάρα για την Ελλάδα και τα ελληνικά. Σκέψου ότι πηγαίνουν το πρωί στο αμερικανικό σχολείο και το απόγευμα κάνουν άλλες τόσες ώρες μάθημα στο ελληνικό, γιατί θέλουν να μάθουν τα ελληνικά και την ιστορία της Ελλάδας!».

Αυτή είναι η μία αλήθεια. Η άλλη αλήθεια είναι πως αν το ελληνικό κράτος διαχρονικά φρόντιζε συστηματικά για ελληνικά σχολεία στο εξωτερικό, εξοπλισμένα και στελεχωμένα με πληρότητα, θα είχαμε εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Αλλά οι   εντυπώσεις δεν σταματούν εδώ. Συνεχίζει η κα Κουτλή: «Τις γιορτές τους για τις εθνικές επετείους τις προετοιμάζουν για πολύ καιρό, με πραγματική χαρά, είναι για αυτούς μεγάλο γεγονός και τις απολαμβάνουν».

Και ακόμη: «Ρωτάνε με ενδιαφέρον για τη ζωή στην Ελλάδα. Πώς είναι η καθημερινότητα, πώς βιώνουμε τα έθιμα και τις εθνικές γιορτές. Πολλά από τα πράγματα που εμείς στην Ελλάδα τα θεωρούμε δεδομένα ως προς τα έθιμα και τις γιορτές, οι συνομήλικοί μας εκεί τα λαχταρούνε».

Σε άλλες στήλες παραθέτουμε αυτούσιο το σχετικό ρεπορτάζ από τις anamniseis.net μια καλή ενημερωτική ιστοσελίδα της Νέας Υόρκης.

«Λέξεις, εικόνες, άνθρωποι ταξιδεύουν». Ενδιαφέρον το καινοτόμο Πρόγραμμα του συγκεκριμένου σχολείου. Και ας σκεφθεί κανείς για ένα λεπτό πόσο χρήσιμο και ωφέλιμο εθνικά θα ήταν ένα γενικευμένο τέτοιο πρόγραμμα εκπορευόμενο, και εποπτευόμενο από το Υπουργείο Παιδείας …

Οι εντυπώσεις των μαθητών που βρέθηκαν στις ΗΠΑ συνθέτουν  μία άλλη διαφορετική εικόνα του Απόδημου Ελληνισμού. Την πραγματική.  Μας δείχνουν τις ανάγκες, τα θέλω και τα πρέπει των αποδήμων. Την άσβεστη αγάπη και την διαρκή έγνοια τους για την πρώτη πατρίδα. Ναι. Και για την ψήφο που την θέλουν να έχει «αξία» και όχι για το θεαθήναι στο Επικρατείας ή σε μία Παγκόσμια Περιφέρεια όπου τους υποψήφιους ομογενείς βουλευτές τους ορίζουν τα ελληνικά κόμματα!. Για τα προβλήματά τους. Για τα ήθη και τα έθιμα. Για  την λαχτάρα των παιδιών τους για την Ελλάδα.  Για την υπερηφάνεια τους να λένε ότι κατάγονται από την χώρα του «γέννησε» τη Δημοκρατία.

Δείχνουν μια εικόνα που θα την  είχαν από πρώτο χέρι οι ελληνικές κυβερνήσεις εάν πλησίαζαν περισσότερο τον απόδημο ελληνισμό. Αν είχαν χαράξει μια διακομματική -εθνική- πολιτική για τους Απόδημους. Αν «μιλούσαν» με τους εκπροσώπους τους γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι κάθε φορά που επρόκειτο να λάβουν μία απόφαση που θα αφορούσε την ομογένεια. Και όχι από την απρόσιτη- και εκ των υστέρων!- “δημόσια διαβούλευση” που δεν φθάνει ούτε στο 0,1% των Αποδήμων και των Ομογενών μας…

Τα μεταφερόμενα από την εκπαιδευτικό αποτελούν πράγματι έναν τυφλοσούρτη για …ανοιχτομάτηδες!..